is toegevoegd aan uw favorieten.

De bergvriend; alpinistisch tijdschrift-tweemaandelijks orgaan Sektion Holland van de "Oesterreichischer Alpenverein", jrg 2, 1953, no 1, 1953

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en een hapje, alwaar het 5 graden vroor. En hoe schoon was de beloning na de grote, urenlange inspanning! De ~Vallüla” was bereikt. Deze bestaat uit 3 toppen, waarvan de achterste de hoogste is, van Partheren uit gezien. Hoe glorieus is het uitzicht van die top op de omgeving. En daar op die hoogste top werd een eenvoudig kruis Dpgericht, 4 m hoog. Onder de aanwezigen waren enige ingenieurs van de 111-Werke, een 69-jarige gepensionneerde postbode, een 70-jarige kellner en de beroemde, toen 71- jarige pastoor en bergvriend W. Gunz, bij iedereen slechts bekend onder de naam ~Zimba-Pfarrer”, want deze krasse priester heeft de zo moeilijke Zimba-berg bij elke weersgesteldheid en in alle jaargetijden bijna 240 maal beklommen en er een schat van foto’s en films van aenomen.

Zoals tevoren was berekend, kon deze eerbiedwaardige grijsaard (met zijn lange baard) om precies 12 uur het gereedstaande kruis inwijden, door het lezen van een H. Mis, boven op die bergtop in God s vrije natuur. Tot slot klonk een machtig ~Te Deum”, door alle aanwezigen medegezongen, hetgeen een onuitwisbare indruk achterliet,. Hiermede was de plechtigheid beëindigd.

Daarna zetten allen zich tot een gemeenschappelijke ~hoge-lucht-maaltijd”, doch het duurde enige tijd alvorens men uit de plechtige stemming was overgegaan tot een meer vrolijke, feestelijke. Doch toen schalden dan ook allerlei liederen door de lucht, waarvan men honderden meters lager woord voor woord kon verstaan.

Om 2 uur ving de terugtocht aan, die haast nog mooier was dan de heenweg. Halverwege begon de sneeuw om ons heen een zachtrose tint te krijgen, terwijl beneden in de dalen de avondschemering reeds donkerblauwe en lila schaduwen legde over mens en dier en ding. Je kon de rust, die van dit landschap uitging. bijna „tastbaar” voelen. 'Vóór de dageraad heen, na donker thuis, was het inderdaad heerlijk rusten aan het einde van zulk een onvergetelijke dag, die ziel en geest deed gemeten en een ongekende rust verschafte, zo hoog nodig in de tegenwoordige onrustige tijd.

En deze zelfde „Zimba-Pfarrer , die vriendelijke, geestige bergvriend, komt ons binnenkort laten genieten van zijn eigen zeldzaam mooie opnamen van die goddelijke bergwereld. Behoeft U nog aan.sporing?

G. H. JOOSTEN