is toegevoegd aan uw favorieten.

De bergvriend; alpinistisch tijdschrift-tweemaandelijks orgaan Sektion Holland van de "Oesterreichischer Alpenverein", jrg 2, 1953, no 4, 1953

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verschrikkelijk. Volgens zijn mededeling, later aan verslaggevers gedaan, was dit ~eens, maar nooit weer”, hij klom liever in Wales, Berner Oberland en de Dolomieten, ~dat is fijner klimwerk”, Uitgeput en ontmoedigd arriveerde hij en Evans in het basiskamp VII, evenals Hunt en Da Namgyal, die zuurstofflessen en voedsel tot op een hoogte van 8200 M, hadden kunnen brengen. Hun krachten waren totaal uitgeput! Op 28 Mei gingen de Nieuw-Zeelander Hillary en Tensing opnieuw een poging wagen. Om 7 uur vertrokken zij uit kamp VII, vergezeld door Lowe, Gregory en Ang Nima, De laatsten droegen hoofdzakelijk zuurstofcylinders. Het was de bedoeling een kamp VIII op de helling van de Zuidelijke top op te richten, Hunt had daar reeds voorraden laten opslaan, De helling was buitengewoon steil. Het was haast ondoenlijk deze te beklimmen en een geschikte plaats te vinden om een kamp in te richten, leek een onmogelijkheid. Tenslotte herinnerde Tensing, die het vorige jaar met de Zwitsers hier was geweest, zich een soort richel, dicht bij Lambertspoint (de Zwitserse gids heette Lambert). Inderdaad vonden zij na enige zoeken de bedoelde plaats op een rotswand, die 30° helde en daar richtten zij hun tent op! Gregory, Lowe en de Sherpa werden teruggezonden naar kamp VII om zuurstof te sparen, Hillary en Tensing brachten toen de nacht in hun arendsnest al etende door, want van slapen kwam niet veel. Zij namen zuurstof en biscuit met sardines en Tensing, met zijn primitieve opvattingen, noemde dit ~paradijs”, De nacht was rustig en werd gevolgd door een prachtige morgen, De Goden, schenen hen uit hun tent te willen lokken en hadden ook succes, maar Bourdillon had niet teveel gezegd met de mededeling, dat het laatste stuk nog zeer veel moeite zou kosten. Nergens zagen zij meer sporen van hem en Evans, zodat zij opnieuw treden in het ijs moesten hakken om de zuidelijke top te bereiken, hetgeen na zware arbeid gelukte. Daar op die piek staande, waren zij nog 800 M, van de Mount Everest-top verwijderd, Vandaar liep de sneeuwgraat met overhangende sneeuwmassa’s. Tot hun geluk bleek de sneeuw op de graat echter hard te zijn en konden zij door het hakken van ijstreden omhoog komen. Zij wisselden elkaar af en dit ging zo door, tot zij voor een 10 M, hoge rotswand kwamen, die verder gaan belette, De Berggoden gaven zich blijkbaar nog niet gewonnen en verdedigden hun gebied met alle middelen, maar Hillary en Tensing lieten zich niet afschrikken. Naast de rotswand stond een ijskegel en tussen deze en de rotswand kon Hillary zich naar boven werken, waarop Tensing volgde. Uit de gegeven beschrijving zou men de conclusie trekken, dat hier een soort ~Kaminkletterei” heeft plaats gevonden. Denken wij daarbij nog, dat de beide klimmers naar lucht, of liever zuurstof snakten, dan kan men zich voorstellen, dat dit nu bepaald niet een vrolijke klimmerij is geweest. Tot hun geluk zette zich de bergwand boven weer voort in de sneeuwgraat en kon het ijshakken opnieuw beginnen. Die graat schijnt nogal bochtig te zijn geweest. Na elke bocht dachten de klimmers de top te zien, maar zo snel gaven de Berggoden hun gebied niet prijs. Zij trachtten hen uit te putten, door na elke bocht een nieuwe voor hen te laten verschijnen. Met de moed der wanhoop hakten Hillary en Tensing nog treden in het ijs, hun bewustzijn begon te verminderen en eindelijk na taaie strijd gaf de Godin-moeder zich gewonnen, De graat bleek niet eindeloos te zijn, maar ging over in een