is toegevoegd aan uw favorieten.

De bergvriend; alpinistisch tijdschrift-tweemaandelijks orgaan Sektion Holland van de "Oesterreichischer Alpenverein", jrg 2, 1953, no 6, 1953

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

NUMMER 6

2de jaargang

DECEMBER 1953

DE BERGVRIEND

TWEEMAANDELIJKS ORGAAN SEKTION HOLLAND VAN DE „OESTERREICHISCHER ALPENVEREIN’

Redactieleden:

B. Baanen

Mevr. Lucia Steinhach

Ir. W. Sturm

• Redactie en

• Administratie

• Zeestraat 100

• ’s*Gravenhage

een skitrektocht over het dak van tirol

Een ondeugend paard was oorzaak, dat ik omstreeks de jaarwisseling in het ziekenhuis terecht kwam in stede van in St. Moritz, waar ik reeds een plaatsje had besproken.

Het zag er naar uit, dat ik die winter van skigeneugten gespeend zou blijven, maar tegen Pasen werden de verlokkingen van de witte wereld mij te sterk en op een Vrijdagmiddag stapte ik in de trein, die me via München en Innsbruck naar het stationnetje Oetztal bracht. In ruim ontvlucht, me naar Zwieselstein.

De lente waarde door de lucht, de bergbeken, gevoed door verre firnvelden, kolkten woest om de rotsblokken, de vogels sleepten driftig hun kraamkamer bij elkaar. En dan waren daar nog de duizenden en duizenden crocussen, die in helle bruidstooi Helios met zijn razende vierspan toelonkten, doch bij de zonnenedergang modestelijk haar bruidsvertrek sloten.

Het was Zaterdagmiddag toen ik in Zwieselstein aankwam, vanwaar een slede me naar mijn uitgangspunt Vent zou brengen.

Een slede maar tot dusverre had ik nog geen sneeuw kunnen ontdekken en de bergweiden waren groen en fleurig.

Verwonderd vroeg ik me dan ook af, hoe ik onder zulke omstandigheden per slede naar Vent zou moeten komen.

Het antwoord stond 5 minuten verderop te wachten; een korte wandeling met de voerman, die me aan het eindpunt van de bus opwachtte, bracht me in het Venterdal en waarachtig daar lag nog sneeuw, mottig weliswaar als een aftandse pelsmantel, maar toch sneeuw en daar stond ook de slee een weidse benaming voor twee bomen met ijzerbeslag eronder, een platform met een houten getimmerte als bok en een paard ervoor.

Ik pakte me goed in, want de schaduwen waren al lang geworden en in haar offensief reeds bedenkelijk dicht genaderd tot de drakenrug der bergen, die tegen het hemelgewelf stonden gestapeld.