is toegevoegd aan uw favorieten.

De bergvriend; alpinistisch tijdschrift-tweemaandelijks orgaan Sektion Holland van de "Oesterreichischer Alpenverein", jrg 3, 1954, no 2, 1954

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Eayela, Italiaans, Hollands als een ratatouille zo fleurig door elkaar zich kostelijk.

Omdat een deel van onze groep in de middag nog even de Pointe de la Réchasse wilde beklimmen, schaarden we ons, bij het licht van een carbidlantaarntje, wat laat om de wankele schragen voor de avondmaaltijd.

Na de soep zette de vrolijke Frangaise gul een grote schotel keurig versierde tong op tafel, waarvan we ons allen rijkelijk konden bedienen. Voorwaar een verrukkelijk begin! Vervolgens een schaal dampende rijst, waarbij een voortreffelijke champignon-ragoüt. Met gebraden rolletjes gehakt en kleine stukjes gestoofd vlees konden we onze rijstberg garneren. Zo, dat had goed gesmaakt. Maar, onverwacht volgde er meer. Borden glimmend-groene petits pols au beurre, waar doorheen stukjes spek, kwamen onze aandacht vragen en voor een rondje gebraden vlees met verse sla (waar haalden ze ‘t vandaan?) moesten we ook nog een plekje overhouden.

De glaasjes vin rouge twinkelden niet lang in het twijfelachtige lichtje, want ze waren héél gauw leeg. Eén of ander zoetigheidje ging toen de porties roquefort, bonbel en camembert vooraf en tot besluit vulde de geur van zwarte koffie de kleine ruimte, waar op de muren onze gestalten om het carbidlampje groeiden lieve hemel, kwam dat van de berg rijst of het spek of misschien van de Pelure d’oignon? ze groeiden tot druk gesticulerende reuzen.

We konden bij thuiskomst in Holland de categorie mensen, die we andere jaren in het onzekere lieten met antwoorden als: ~0, de éne dag schmarre en de andere nudels”, ditmaal tevreden stellen als ze, in plaats van te informeren naar al het schone en nieuwe dat je ondervonden had, altijd weer met de stereotype vraag aankwamen van: ~En, hoe was het eten?”

LODEWIJK

KENT U DE KALKKÖGEL?

Kent U die keten van markante kalktoppen, die zo machtig uitrijzen boven hun voet.stuk van Geröll?

Wist U dat deze dolomieten van Noord-Tirol zoals men hen gaarne noemt, vlak bij Innsbruck te vinden zijn, ja, dat men zelfs een van de toppen de Saile ziet als een van Innshrucks huis—bergen, rechts aan de ingang van het Stubaital?

Moeilijk valt het echter, bij het zieni van deze berg met zijn zachte glooiingen, te beseffen, dat daarachter de meest wilde kletterbergen liggen. Zelfs vanaf de Hafelekar, vanwaar men in de lengte over de Kalkkögel heenziet, laat zich dit nauwelijks vermoeden.

Het gebied van de Kalkkögel is niet groot en wordt in hoofdzaak gevormd door slechts één keten van kalkgesteente, waaraan de tand des tijds evenwel zodanig heeft geknaagd, dat zij is uiteengevallen in wanden, toppen, torens, naalden en spitsen, die, vanuit de verte gezien, samenvallen tot een rommelig geheel.

De vormenschoonheid van dit grillige gebergte komt dan ook eerst tot zijn recht indien men het van nabij aanschouwt. Dan wordt het oog werkelijk getroffen door dé