is toegevoegd aan uw favorieten.

Pius-almanak ...; jaarboek van katholiek Nederland, jrg 5, 1879, 1879

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

der kerk op, welke tot het koor geleidden. Irmana had bij haren vader den sleutel weggenomen, welke deze, als dienaar van het vorstelijk huis, van alle deuren der kerk bezat, en ontsloot voor haren vriend den toegang tot het orgel.

De stontmoedige knaap klom op de lederen bank, terwijl het meisje in de kerk keek. Zoodra zij de verwachten komen zag, gaf zij Frederik een teeken, en deze zond een jubellied ter kerke in, dat den aanzienlijken stoet met verbazing en opgetogenheid vervulde. "Was de geschiedenis niet daar, om ons het feit te bevestigen, wij zouden het in twijfel trekken; doch nu is het ons een schitterend bewijs, hoe het genie , reeds in de prille jeugd, met reuzenkracht kan werkzaam zijn. De hertog meende dat de organist hem eene verrassing bereid en daarvoor zijn beste stuk gekozen had; want nog nimmer had hij zulk spel gehoord, en ook de hooge gasten prezen om strijd het buitengewone talent, dat hen aldus verrukte. Men besloot den kunstenaar een bewijs van hulde en erkenning zijner verdienste te geven door hem te bezoeken; en allen begaven zich naar het koor. Doch hoe groot was hunne verbazing, toen zij daar twee kinderen zagen, waarvan het eene de maat sloeg, en het andere met eene vaardigheid en kracht speelde, welke als een wonder mochten aangemerkt worden. Men hield den adem in, en bleef tot het einde toe luisteren, als om zich te vergewissen, dat men niet onder den invloed eener begoocheling was. Toen zij eindelijk nader traden, ontstelde Irmana zeer, en zocht zich te verbergen; de kleine organist echter keerde zich, met een fleren glimlach, tot zijne hooge toehoorders, als om hun te vragen ofzij zoo iets van hem verwacht hadden.

Bravo, mijn kleine vriend, gij speelt voortreffelijk! zeide de vorst, op minzamen toon; en zeg mij eens, wie u dat reeds zöo vroeg geleerd heeft!

Mijne nicht Irmana, zeide de knaap, op het meisje wijzende.