is toegevoegd aan uw favorieten.

Annalen van het Genootschap der Heilige Kindschheid tot het doopen en vrijkoopen van de ongeloovige kinderen in Sina en in andere afgodische landen, jrg 47, 1897, no 277-282, 1897

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

uitruliken , om ze naar hun land te sturen, waar men ze voor de geneeskunde en tooverijen gebruikt."

In China is het voldoende, dat iets ongerijmd zij, om geloofd te worden. De twee zieken hielden besluiteloos stil; de vader ging voor de deur liggen, maar het kind, minder wantrouwend, omdat het niets begreep van die lasteringen, ging naar binnen. Den volgenden morgen ging het zijn vader zoeken, die, toen hij het gezond en wel wederzag, zich liet overreden, en het volgde. Hij was uitgeput van krachten, en daar hij toch sterven moest, was het dan niet verkieslijker in een huis, op een bed te sterven , dan op den hlooten grond , midden op de straat ? Hij leefde nog acht of tien dagen in het gasthuis, en kon zich overtuigen van de valschheid der geruchten, omtrent ons verspreid. Alsdan , beter onderricht, leende hij het oor aan de onderwijzingen van den catechist, ontving het doopsel en stierf heel gelaten. Zijn zoon overleefde hem , en is later , toen hij gedoopt was , een uitmuntend christen geworden.

Een anderen keer , zoo gaat P. Boucheré voort, was het een klein kind, dat door zijne ouders w'as uitgezonden om een voorraad zout te halen, en door de cholera getroffen, op straat neerviel. Van het ongeluk verwittigd, haastte ik mij het naar het hospitaal over te brengen.

Deze daad van liefdadigheid werd bijna de oorzaak van een opstand. Ziet ge niet, riepen de woedende heidenen, dat het gaat sterven? Gij moet de komst der ouders afwachten enz. enz. Waarlijk, ’tis hier niet altijd voorzichtig een zieke van de staat op te rapen ; men kan beschuldigd worden, dat men hem gedood heeft, of ten minste, dat men hem gestolen heeft. Voeg daarl)ij de heidensche Idjgeloovigheid , dïe niets zoozeer vreest, dan een donde in huis te hebben ; zoo zelfs, dat een herbergier weigert zieken te herbergen , en ze onmeedoogend op straat zet, wanneer ze op het punt zijn van te sterven. Dat alles kon mij evenwel niet terughouden , en omdat de nood drong , liet ik het kind aanstonds naar het gasthuis overbrengen. Men trachtte de ziekte te bezweren op de voorgeschreven wijze,