is toegevoegd aan uw favorieten.

Annalen van het Genootschap der Heilige Kindschheid tot het doopen en vrijkoopen van de ongeloovige kinderen in Sina en in andere afgodische landen, jrg 56, 1906, no 331-336, 1906

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

om in het openbaar op te treden ; want het tijdperk der vervolgingen was nog niet ten einde. Nog lang daarna konden de eerste missionarissen, zelfs in coöperatieve vereeniglng of syndicaat (want die instellingen bloeiden hier lang \oor men ze in Frankrijk begon aan te prijzen) op geen schitterende uitkomsten roemen. Geld, het moge dan zoo verachtelijk zijn als het wil, -- is toch veelal een b langrijke factor voor het welslagen.

Daarbij kwam nog een erger beletsel, dat jarenlang hunne pogingen grootendeels moest veria i men. .luist toen het verdrag van Peking de vrije verkondiging van het Evangelie in Sina had gewaarborgd, werd Jun nam door de herhaalde invallen der oproerige wilde Lolo’s , en tegelijkertijd door den opstand der Muzelmannen het looneel van al de verschrikkingen van rassenstrijd en burgeroorlog. Dertig jaar lang, van ,1843 tot 1873, was het grootste gedeelte der provincie voor de Missionarissen ontoegankelijk, en alleen de noordelijkste hoek, grenzend aan Su-tsjuën, kon door hen bewerkt worden. Het zou even nutteloos als vermetel zijn geweest, dien sluitboom , door de omstandigheden gelegd , te willen doorbreken. Onze eerwaardige belijders, de Eerw. Heeren Dumont Pierre en Jean-Baptiste Vachal, leverden er het bewijs van. De eerstgenoemde had te H’wang ngi-ho eenige christen uitwijkelingen uit Kwi-tsjéoe bezocht, toen hij door een troep opstandelingen werd aangevallen. Alléén en zonder wapenen, kon hij niets anders doen dan zijn paard de sporen geven. Hij was nog geen 2(X) meter ver gereden, ot het beest weid door verscheiden kogels getrotfen en viel dood neder. Nu liep de EH. Dumont wat hij loepen kon , en het gelukte hem zijn vervolgers zijn spoor bijster te doen worden , door zich in een vijver tusschen het riet te verschuilen. Daar stond hij in het slijk tot de morgenschemering. Hij oordeelde dat de proef afdoende was, en keerde naar het veiliger gedeelte der Missie terug. Wat hij nog op zijn nachtelijke tochten aan vermoeienis, angst en ontbering moest uitstaan, heeft nooit