is toegevoegd aan uw favorieten.

Annalen van het Genootschap der Heilige Kindschheid tot het doopen en vrijkoopen van de ongeloovige kinderen in Sina en in andere afgodische landen, jrg 64, 1914, no 379-384, 1914

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Somtijds twistten zij. Dan moest men ze van elkander scheiden, om ze daarna te verzoenen. Maria-Helena wier teederheid het levendigst was, naderde ons dan met betraande oogen en terwijl zij hare beide handen op haar lijdend hartje drukte, deed zij ons door eene bevattelijke gebarentaal de droefheid kennen, waarmede hare ziel vervuld was.

Onze goede kinderen groeiden samen vroolijk en vreedzaam op onder de vleugelen van hunne Moeders waarvan eene, Moeder Maria van den Heiligen-Honorius, door hare bekendheid met de taal der doofstommen de geliefkoosde meesteres was. Plotseling kwam de ziekte beiden op het lijdensbed nederwerpen.

De kwaal verergerde van dag tot dag; welhaast moest men den Pater roepen om ze te biechten en haar de laatste HH. Sacramenten toe te dienen.

Onze kleine Chineesjes deelden dezelfde kamer, lagen op denzelfden kan of hed-oven, konden elkander zien, toelachen en opwekken om moedig de knagende pijn te verdragen.

Maar bij Magdalena vertoonde de ziekte weldra schrikwekkende verschijnselen : haar lichaam viel in ontbinding en werd geheel zwart. De graflucht, die het uitwasemde, was onverdraaglijk. Men moest zich haasten, de twee zusters te scheiden ; de ongezonde lucht kon doodelijk worden voor de minder ernstig aangetaste Maria-Helena. En zou het schouwspel van den onvermijdelijken dood harer oudste zuster niet een noodlottige slag zijn voor dit minnend hart ?

De zaak was beslist, maar hoe ze uit te voeren? Het zou moeilijk, zeer moeilijk zijn de twee arme stommen te scheiden, zij beminden elkander zoo zeer. Doch gelijk steeds in dergelijke gevallen, werd de zaak aan onze hemelsche Moeder toevertrouwd. Zij zou de kinderen den moed geven dit offer te brengen.