is toegevoegd aan uw favorieten.

Annalen van het Genootschap der Heilige Kindschheid tot het doopen en vrijkoopen van de ongeloovige kinderen in Sina en in andere afgodische landen, jrg 70, 1920, no 415-420, 1920

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het scherpe licht na zoolange duisternis ? Of nieuwsgierigheid om te zien, hoe de groote inspecteur de zaak opnam? Of natuurlijke vrees voor de wet? Zeker is het, dat gedurende een seconde, maar zeker niet langer, de doode z’n oogleden opsloeg; ’t was echter lang genoeg voor den inspecteur, want deze had ’t gezien. Hij vreesde, dat hij, de justitie in persoon, in het ootje genomen werd, en met een vreeselijke stem bulderde hij: „Wat, zijt ge niet dood? Zijt ge de politie in de maiing komen nemen?” Van die donderende stem verschrok Adolf zóódanig, dat hij ineens rechtovereind op de draagbaar zat.

De schaterlach, die aan de beschuldigden en de overige toeschouwers ontsnapte, maakte de woede van den inspecteur nog grooter, en hij ging voort met Adolf toe te bulderen :

„Ge zijt een leugenaar, een bedrieger, een schurk! Ik zal je naar het hospitaal sturen en je daar laten opensnijden om te zien of er van binnen ook iets mankeert!”

Dat woord „hospitaal” en de verschrikkelijke bedreiging met lijkschouw werkte als een springveer op Adolf. Hij vloog op, riep, dat hij niets mankeerde, noch van binnen, noch van buiten; dat hij wel slaag had gehad en dat hij vroeg, nu de zaak maar te hten rusten.

„Laten rusten?” riep de man der wet. „Naar de gevangenis zult ge, omdat ge de politie hebt willen bedriegen!” Hospitaal, lijkschouw, gevangenis, dat was te veel voor Adolf. En zonder te groeten of permissie te vragen, poetste hij als een haas de plaat. De agenten deden net, of ze hem achterna wilden zetten, maar de doode van zooëven had zóó vlugge beenen, dat ze ’t na een paar sprongen maar opgaven.

De inspecteur had den schijn gered en wijselijk vonnis geveld. De „Vijf” keerden naar hun dorp terug, waar Adolf ter nauwernood zijn neus durfde te laten zien. ledereen lachte hem uit. Hij hield z’n afzondering nog eenige weken vol maar toen was het ijs gebroken. Hij wiide capituleeren. Op