is toegevoegd aan uw favorieten.

Annalen van het Genootschap der Heilige Kindschheid tot het doopen en vrijkoopen van de ongeloovige kinderen in Sina en in andere afgodische landen, jrg 71, 1921, no 421-426, 1921

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Martina’s belofte.

,Nee/’ zei Martina, het kleine negermeisje, „nee, dat doe ik nu niet meer, ik heb het aan Zuster Louisa beloofd en ik bid er eiken avond drie Weesgegroetjes v00r... en dus, nu snoep ik niet meer... ga maar gauw weg ermee 1”

„Ja maar, Martina,” antwoordde haar vriendinnetje, Sanneke geheeten, „je zult nu toch deze heerlijke pina-nootjes eens proeven... Och, wat zou dat! Zuster Louisa weet er immers niks van .. . Niemand zal het vertellen, we klikken toch nie* van mekaar, dat weet je zoo goed als ik.” Doch Martina schudde haar zwarte krullebol met de dikke mollige krulletjes en bleef erbij. „Ik snoep niet meer, ga maar gauw weg.” Toen at Sanneke alle lekkere pina-nootjes alleen op en gooide de schilletjes op het stoepje vlak vóór de schooldeur en daar vond Zuster Louisa ze ’s middags nog liggen.

„Nu hebben ze toch weer gesnoept, die kleine lekkerbekken,” zuchtte de goede Zuster, „ze kunnen het maar niet laten...”

En de school binnentredende vond Zuster ook daar een paar bastjes op den vloer, vlak bij Martina’s bank. Dat viel haar erg tegen 1 het kind had dus haar ernstige belofte niet gehouden en die was pas verleden week afgelegd ! .. Den volgenden morgen lag op Martina’s lessenaar een papiertje met de woorden : „je hebt gisteren je belofte verbroken door toch weer