is toegevoegd aan uw favorieten.

Annalen van het Genootschap der Heilige Kindschheid tot het doopen en vrijkoopen van de ongeloovige kinderen in Sina en in andere afgodische landen, jrg 71, 1921, no 421-426, 1921

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Stel u eens voor, wat een ellende dat hoekje van de wereld te aanschouwen gaf. Een kleine duizend van die wandelende lijken zoo worden de inelaatschen genoemd en ge begrijpt dien naam nu wel woonden daar in treurige hutten met een paar verplegers, die ook melaatsch waren. Weggerukt van hun dierbaren, die ze op deze wereld niet zouden lerugzien, alleen met al hun lijden. De regeering zond er telkens een paar schepen met levensmiddelen heen, maar overigens waren ze aan hun lot overgelaten. Uit wanhoop zochten ze een zondig genot. Uit den wortel eener plant bereidden ze een sterken drank en daar gingen ze zich zoo eig mogelijk aan te buiten. Wat moest er nu ook nog van hun zielen terecht komen I Van tijd tot tijd kwam een missionaris hen bezoeken, want ze waren voor een groot deel Katholiek, maar overigens hadden ze geen geestelijke hulp.

De bisschop van de Sandwich-eilanden zag met droefheid den toestand in de kolonie der melaatschen en zei op een keer tegen zijn missionarissen : „Hoe jammer is het, dat op Molakai niet voortdurend een priester kan zijn, maar ik mag er niemand voor aanwijzen, zoö’n offer kan ik niet vergen.” Nu stond een jonge pater op hij was 33 jaar Pater Damiaan, een Belg van geboorte, die al 10 jaar op de Sandwicheilanden had doorgebracht. „Monseigneur,” zei hij eenvoudig, „ik wil er graag heen; wees zoo goed en laat mij de vader van die menschen zijn.” De bisschop weigerde evenwel aan dit verzoek gehoor te geven, en eerst na herhaaldelijk smeeken kreeg Pater Damiaan verlof, zich naar Molakai in te schepen.

In Mei 1873 bracht een boot hem met 50 nieuwe zieken naar het ballingsoord.

Toen hij daar aankwam en aan de melaatschen vertelde, dat hij bij hen bleef, meenden ze, dat ook hij was aangetast. Immers, dat een jonge priester, gezond en sterk, afscheid zou nemen van de wereld der gezonden om zich vrijwillig op te sluiten bij een menigte zieke vieze menschen, om zelf ook