is toegevoegd aan uw favorieten.

Annalen van het Genootschap der Heilige Kindschheid tot het doopen en vrijkoopen van de ongeloovige kinderen in Sina en in andere afgodische landen, jrg 73, 1923, no 433-438, 1923

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Buurman kwam bij Théke thuis. „Weet jullie hoeveel ’t opgehracht heeft dezen morgen ?”

„’n Mooie som geloof ik,” zei Théke’s vader.

„Dat wel, maar toch geen honderd pop.”

Dan zal ie er geen paard voor krijgen, zou ik denken, niet eens ’n enkel hitje.”

„Jawel, lachte huurman. De pastoor kan dien ouwen grijzen wel koopen van kerkmeester Booms. Die is met honderd gulden duhhel betaald.” ’t Was maar ’n grap van huurman, omdat Booms zoo dol was met dat paard, dat zoo oud was, dat ’t niet eens meer werken kon. Hij wou ’t niet verkoopen, want t mocht niet geslacht worden ; en als ’t van ouderdom ten laatste dood zou gaan, wou ie ’t netjes begraven in z’n tuin. t Was n eigenaardige man, die Booms.

Maar Théke, die van paarden en kerkmeesters niet veel wist, meende, dat ’t écht was. Voor hem stond het al vast, dat de ouwe merrie van Booms naar Indië ging.

’s Middags bij ’t kaartspelen was ’t lot hem gunstig ; zoo gunstig als ’t hem nog nooit geweest was. Hij won en bleef winnen, en toen ze ophielden, had ie net het bekende dubbeltje met twee en zestig cent op zak. Dat had O. L. Heer zoo beschikt, meende ie en z’n besluit stond al vast; zestig waren er voor ’t paard van pater Frencken. Maar daarbij mocht ’t niet blijven. Hij wou méér doen. Den volgenden dag ging ie rond bij z’n kameraden, vooral onder de communiekanten. Hij vertelde over zijn zestig cent, hij vertelde wat ie wist van t paard van Booms en schooide als ’n echte missionaris. Maar hij klopte meest aan doovemansdeur en dat viel hem erg tegen. Hij kon niet meer dan dertien cent krijgen. Ze hadden geen van allen geld. Kon ie de grootere jongens maar ’ns aanspreken ; dan zou ’t beter gaan ! Die hadden geld ! Daar kwamen juist n paar grooteren op hem af.

„Zeg Théke, haal jij geld op voor ’t paard van pater Frencken?

„Ja,” zei Théke vol hoop.