Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van zijn staart met het beruchte blauwe „vlemke” binnen ingeklemd. De duivel trekt wel een leelijk gezicht, nu hij zoo in de klem zit, maar hij heeft nog een stille hoop, dat de deur nog eens opengemaakt wordt om ook dat puntje van zijn staart vrij te maken, en aldus bij verrassing weer heelemaal binnen te sluipen. Het is dus zaak met de noodige behoedzaamheid ook dat laatste puntje van ’s duivels staartje buiten de deur te sluiten. Maar dat kost geduld! Dat kan niet geforceerd worden! Want de ouders zijn heidenen en de heidensche omgeving, waarin de kinderen leven, blijft een voortdurend -gevaar voor hen; het is dus zaak alvast den veroverden buit in veiligheid te houden; de buit, die nog niet binnen is, komt allengskens van zelf door een van die gelukkigfe toevalletjes, die af en toe de Voorzienigheid tusschen ons peuterwerk weet in te strooien, en die dan zoo verblijdende en onverwachte uitkomsten bieden, daf de Missionaris menigmaal uit den grond des harten O. L. Heer voor zijn liefderijke zorgen en hulp heeft te bedanken.

Thans, we schrijven Juni 1913, telt Nobo 94 Christenen, waarvan 38 Communicanten. Op 7 Mei 1.1. heb ik daar voor het eerst de H. Mis opgedragen. Tot nu toe kwamen de kinderen naar Konga, als de pastoor daar was; thans zouden zij de gelegenheid krijgen, om in hun eigen kampong de H. Mis te hooren en de H. Communie te ontvangen. Dat zou feest worden!

Een altaartafel, bestaande uit een viertal paaltjes in den grond, en een altaarblad uit louter bamboereepjes bestaande, was onder leiding van den Catechist fluks opgeslagen; mijn kerkbenoodigdheden bracht ik voor de gelegenheid meê, want geheel de rijkdom van mijn kerkje te Nobo bestaat in een kruisbeeld. Een paar gebloemde lappen bedekken de vier kale pooten van de altaartafel en den naakten achterwand van het altaar, een petroleumkist met een zindelijk doekje er over, gaf de illusie van een Tabernakel-gedaante of ten minste toch de gelegenheid om er een kruisbeeld op te zetten. Maar nu had ik nog geen Communiebank! Ook al niet erg! Dus nog tw’ee paaltjes met een dwarslat er op. De Communiedoek er over heen, en een vierkant gekapte boomstam er voor op den

Sluiten