Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kon vieren. Hoe snakte zijn apostolisch hart naar een waardige verblijfplaats vdor zijn Goddelijken Meester! Maar zijn vertrouwen op de hulp van God werd ook ditmaal niet beschaamd. Het gelukte hem na eenige gefaalde pogingen, een plaatsje meester te worden, en hoewel hij zich nog afmartelde met de vraag op welke wijze de kosten van den bouw bestreden zouden worden, was hij in zijn ijver reeds met het werk begonnen. Door gebrek aan geld moest hij evenwel den bouw weer staken’

Hij zou zijn. begonnen werk voorloopig niet voltooid zien want in 1893 werd hij opgeroepen, deel te nemen aan de Lombok-expeditie.

Met heilige verrukking aanvaardde hij deze opdracht. Nu mocht hij evenals zijn H. Patroon zijn leven offeren voor het zielenheil van zijn medemen.schen.

Thans zou hij mogelijk op het slagveld zijn leven mogen geven aan de zijde dergenen, voor wier heil hij gekomen was. Maar ondanks den hevigen kogelregen, die rechts en links dapperen deed vallen, bleef hij gespaard om zijn heilig dienstwerk bij den gewonden en stervenden soldaat voort te zetten.

Met waren heldenmoed en doodsverachting vervulde hij zijn ambtsplicht. Streden onze soldaten voor Koningin en Vaderland, hij vertroostte en bemoedigde zieken en bereidde hen voor op de groote reis naar het eeuwige Vaderland.

Niet alleen de Katholieke soldaten vereerden hun aalmoezenier, ook voor de andersdenkenden was hij een vader en vriend; en de legeroversten waardeerden den ijver en de zelfopoffering, waarvan pastoor Voogel bij iedere gelegenheid blijk gaf.

«Voogel,»- zoo verhaalde majoor Blommenstein aan pastoor Hoevenaars, die met Mgr. Staal als missionaris naar Indië vertrok, «Voogel stond naast mij bij den eersten overval; mijn jongen viel neer, zijn jongen viel neer, ik kreeg een schot in ’t been, rondom ons lagen de lijken. Voogel deed rustig zijn ambtsplicht.» •

Teekenen deze woorden van een wakkeren krijgsman pastoor Voogel niet beter, dan een lange lofrede ?

Sluiten