Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niet godvruchtiger. En toen zij vertrokken van Maastricht, hadden wij geen enkele reden om te vermoeden wat treurigheid de toekomst zou brengen.

En nu, mijn goede Athanasius, is die hand stijf, jeike i toen voor het laatst mocht drukken. Nu zijn die mond en die oogen gesloten en zijt ge ver van ons weg, veel verder da al uw landgenooten op het schoone Java. Maar hoe verder g weggingt, des te vaster druk ik aan mijn hart al die herinneringen aan je als een bundel bloemen van de schoonste, die ik ooi plukti. Ja ’t verwondert me niet, dat ge in dien korten tijd al de hartOT van uw Nederlandsche zoowel als Javaansche medestudenten en leeraars wist te winnen.

Zoo staan wij te peinzen bij dit dierbare graf. En toch mag ik niet zeggen, dat onze tranen alleen tranen van droefheid ziin. niet zSgen, dat onze veelbelovende Athan „weg is.

willen dood beschouwen, zooals Athan hem zelf beschouwde; een weg naar den hemel! Naar den hemel verlangde deze reine ziel, toen hij gedurende de Genade-noveen zeide, dat men maar bidden moest voor zijn genezing, maar dat Gods wil geschieden zou.

Hü heeft volgens zijn herhaalde verklaringen wi en serve , „aÏÏvooTwij, misionissen. willen leven e" «okbere W Sterven- voor de bekeering nl. van Java. „AlsO. L. Heer Atha nasius roept, zal Athanasius gehoorzamen” nep hy m zijn iildroomen. En als hij dan weer aan zijn moeder dacht. , ƒ ben bezorgd voor moeder”. Maar de brief van zijn familie, die kort voor zijn overlijden nog aankwam, bracht dien zach en (Tlimlach weer terug op zijn vermagerd gelaat. En nog heel kort voor zijn zalig sterven verklaarde hij met volle bewustzij , Pb craarne het offer van zijn leven bracht voor zijn vaderla .

'is he? wonder, dat dit voorbeeldig sterfbed «P jclereen een diepen indruk maakte? „Die jongen , zoo schreef me L“a„t . die brave jongen, dien ‘‘i "nettSie" mocht heeft me meer liefde voor het zielenheil en het missie Ia gegeven dan alles wa, me tot dusver daartoe opwekte^ Ik heb den indruk bij het graf van een kleinen hei ig hebben gestaan. riranH wp.lsnrekend.

ia bii Lik een sterfbed wordt zelfs de stille dooü we aLLu,- sterven verinnigt ons gelooMeve. W, h bben Stap voor stap het werk der genade gezien in die ziel. Ue

Sluiten