Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dan maar telkens van zijn paard, dat klaar gemaakt moest worden om op dienstreis te gaan. Als hij weer tot kennis kwam sprak hij ook telkens weer van de nieuwe mis.sionarissen, die weldra van Europa moesten komen; want, zeide hij, als de nood het grootst is dan is ook de hulp het meest nabij!” telkens beweegde hij weer zijne lippen tot gebed en kuste met groote godsvrucht zijn kruis. Dit duurde zoowat tot 12 uur middag. Hij was meestal bij verstand. Toen echter begon de doodstrijd, en'tegen drie uur namiddag, na nog eens zijn kruis gekust te hebben, gaf hij zijne heilige en schoone ziel aan zijn Schepper en Zaligmaker terug om bij hem in den hemel het overgroote loon van zijn martelaarschap van liefde te ontvangen, en om, zoo als hij beloofd heeft onze groote voorspreker bij Gods genadentroon te zijn. Wederom zorgde de Eerw. Moeder voor de doodkist; maar hoe sneed het de zusters door het hait, dat ook deze zoo dierbare overledene zonder lijkstoet, en vooral ook zonder begeleiding van de kerkelijke ceremoniën, in den grafkelder op het gewijde kerkhof moest bijgezet worden.

Het overlijden van Broeder Vincentius en Pater Karsten, had natuurlijk op den toestand van pater Baack eene ongunstige uitwerking gehad. Toen de zusters van de begrafenis terugkwamen, zeide pater Baack met tranen in de oogen ~Het is God, die zulks doet, zijn Heilige wil geschiede.” Daarna verzocht pater Baack de zuster hem toch te vertellen, hoe pater Karsten gestorven was. Maar daar hij zoo erg aangedaan . was, beloofde de zuster hem dat later wel te vertellen. Toen pater van der Velden het overlijden van Pater Karsten en Broeder Vincentius vernam, riep hij in zijn diepe smart met tranen in de oogen uit: „Ach, ach, wat een slagen voor pater Prefect! Wat een offers verlangt de goede God toch!” Ook pastoor van der Velden begon zich stervensziek te gevoelen, en vroeg om bediend te worden. Ook vele stervenden in de ■parochie smeekten om een priester. Maar het was onmogelijk. Pater Baack was door de vermoeienissen van den laatsten nacht heelemaal uitgeput, en kon zijn bed niet meer verlaten. Hoe moet het hem gespeten hebben zijnen zoo zeer beminden confrater dezen laatsten troost niet meer te hebben kunnen bieden. Pater Baack liet aan de stervenden in de parochie zeggen, dat zij maar een hartelijk acte van berouw moesten verwekken, en dan maar met vertrouwen zich aan den wil Gods overgeven.

Sluiten