Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

boven het vuur gebraden hebben; en wat zijn de keteltjes en pannetjes gauw leeg en de buikjes vol! Dat middagmaal duurt niet lang, al is het ook groot feest, maar ik sta er u toch voor in, dat er een echt feestelijke portie in minimaal tijdbestek naar binnen is gespeeld. Europeesche 'tafeldiscipline kennen ze natuurlijk niet veel; ’t is al wel, dat ze niet, zooals naar ’s lands wijs in de kampong, met een matje op den grond zitten te eten, maar heuschelijk op banken langs een tafel. Dat is voor dat volkje al het toppunt van beschaving, en de nieuwelingen in de school verstaan soms die kunst zoo in eens nog maar niet. ’t Is voor zoo’n pasgevangen wildemannetje in den beginne om er spit van in den rug en kramp in de kuiten te krijgen, een half uur op zoo’n bank te moeten zitten I Maar alles went, als ze maar niet al te groote beschavingssprongen in eens moeten maken, zooals men dat op Java de Javanen wil laten doen. Dat geeft maar ongelukken, ook in de Ethische richting! met het prachtige gevolg, dat de ontwikkeling der ontevredenheid in de hoofden en harten in het kwadraat opstormt tegen de materieele voordeelen, die de beschaving hun brengt.

Doch laten we niet afdwalen in allerlei algemeene beschouwingen! De tafel is afgeloopen, de maag voldaan, overvoldaan zelfs, en nu ? ... . hht nummer van het feestprogram: onmiddellijk van tafel opstaande, in zee om een bad te nemen! En zoowaar, het doet hun goed ook! De ééne pakt een pisangstam, die hem door zijn drijfvermogen in staat stelt zonder vermoeienis zoover mogelijk zee te kiezen; een ander een stuk hout, een derde, een vierde, een vijfde, en ten langen leste de heele troep zwemt op een voor anker liggende prauw aauf en in een ommezien is het er, van den wal gezien, een echte kikkerkermis! Dat hijscht zich omhoog langs de kiel, dat duikt weer omlaag in het zilte vocht, dat stoeit en dat plast en ravot onder en boven het water, dat het een aard heeft. Je zoudt haast zeggen, dat ze met hun ronde buikjes na dat feestmaal een waterpolo aan'het spelen zijn .... En dan die glundere gezichten, als ook dat pretje weer voorbij is, en tusschen de druipende haren een paar frissche, vrdolijke oogen gluren, die je niets anders zeggen dan: «nokka, nokka. Toean!» Hé, Toean, heerlijk!” En als ze dan weer hun natte plunje tegen droge hebben verwisseld en hun kuif opgestreken, dan staan ze

Sluiten