Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bezoek bij familie of kennis op school terugkomt zonder een kleinigheid, al is het maar één enkele vrucht, mede te brengen. Met ledige handen vandaar terug te komen, staat volgens zijn begrip gelijk met de deur uitgeschopt te zijn. En wie wil nu toch bij zijn schoolkameraden dien indruk maken? Een inlander beschaamd maken, is allerminst een middel om hem te verbeteren. De slotsom is dus, rekening houdende met inlandsche adat en karakter: prijsuitdeeling zonder nieten !

En waar wij al die prijzen en prijsjes vandaan halen? Waarde lezer, het zijn al die kleinigheden, die eenige weldoeners ons soms zenden : doosjes, poppetjes, spiegeltjes, mesjes, kammetjes, kralen snoeren, kettingen, ringetjes, ja zelfs soms horloges, kleedingstukken, hoeden petten, en verders allerlei rariteiten, die de vindingrijke liefde onzer weldoeners van Java en Holland voor onze inlandsche jeugd weet te verzamelen. En zou ik hier bij het afscheid van dé Missie van Larantoeka niet een enkel woordje van dank, van onuitsprekelijken dank, mogen brengen in naam der bruine jeugd en in naam der Missionarissen aan Mère Georgine, 'thans Rev. Mère Prieure te Soerabaja, die deze kunst der vindingrijke liefde zooveel jaren achtereen beoefend heeft en zooveel voor ons wist te verzamelen, dat we jaren achtereen de harten onzer kinderen op zulke feesten konden verblijden ? En al zou H. Eerw. wellicht haar incognito liever bewaard gezien hebben, zij moge zich troosten met de gedachte, dat de dank, haar thans openlijk en van harte gebracht, ook anderen zal aansporen, op den ingeslagen weg door te gaan, of haar daarlangs ook te willen volgen.

Er zijn zooveel kleinigheden in ons dagelijksch leven, waarnaar we niet meer omzien, maar die het verzamelen dubbel en dwars nog waard zijn, om er den missionaris en zijn bruine baasjes mee te verrassen. Daarom : God zegene onze weldoeners.!

Niet zoodra is de wedstrijd in het speerwerpen afgeloopen, of alles verdringt zich aan de deuren van het schoollokaal! Maar hola, geduld! De lijst moet nog opgemaakt worden, wie nummer één is, en zoo tot ongeveer den tweehonderdsten toe. En als dat geduldwerkje klaar is, wordt ieder bij zijn naam afgeroepen en mag kiezen wat hem aanstaat, totdat de laatste natuurlijk zich tot steeds geringere keuze beperkt zien en eindelijk te langen leste de zaak uitverkocht is.

En terwijl nu nog een gedeelte der gelukkige winnaars met

Sluiten