Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

echter vormde het hoogtepunt van de plechtigheden: de consecratie. Te midden der volksdrommen stond daar de hoogepriester aller volkeren op het eenvoudige altaar, het grijze hoofd deemoedig voorover gebogen, de reine lippen de wonderbare woorden zacht lispelend. Het koor stierf weg, de duizenden knielden, olßciersbevelen klonken: kort en krachtig, een heilige stilte viel in. Kringelend dwarrelden de rookkolommetjes op uit het gouden wierookvat, witglanzende vlokjes vormend in het binnenstormende lentelicht. Een oogenblikje was het doodstil —! De heilige hoogepriester knielde, de maagdelijke hostie gereed ter aanbidding. Langzaam, plechtig en toch zuiver stegen statige tonen op uit de koperen instrumenten. De Koning waakt, de Verlosser wordt geboren, de Overwinnaar vangt zijn zegetocht aan 1 Het kostbare Lichaam zweefde een wijle boven aller hoofden, één liefdezucht ruischte geheimnisvol, één bede steeg omhoog, dwars door de kerkkoepel, door de hemelruimten naar Hem, voor Wien de Zoon zijn offer hernieuwde in vereeniging met de smeekende zielen. Wonderlijke wereldstilte! Ten tweedenmale boog de heilige knie, zegepralend paraboolde de gulden kelk boven het altaar, een geschuifel van kruisende handen en het zoemende gefluister ving weer aan. Het koor zette aarzelend in, soldatenbevelen doorsneden de trillende ruimte boven de hoofden, flikkerende gewaden rezen op en de vorige stemming keerde terug, nu eenigszins gedempt door ’s Konings tegenwoordigheid.

Op de consecratie volgde de communie, waarbij de H. Vader, op zijn troon gezeten, de H. Spijze ontving. Onder een boog van kruisende blanke sabels door, als de tocht van een koninklijke bruidegom naar zijn wachtende bruid, toog de Christus naar de verbeidende ziel. Dan kwam de zegen. Driemalen teekende de opgeheven hand het heilig teeken voor het volk. Na de dankzegging begon de plechtige uittocht onder de jubeltonen der koren en het geestdriftig handgeklap der heele kerk. Zelfs de stille schuchtere zonen van het Noorden geraakten in hetzelfde heilige vuur en riepen juichend mee. Een korte toespraak nog voor het uitgaan der kerk, toen wrong zich de zwarte massa alle openingen uit en overdekte in een ommezien het groote St. Pietersplein, om zich weldra in kleine groepjes op te lossen.

Sluiten