Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ondanks de mislukking van November 1926, in staat zijn, de groote massa tot het bitter einde den strijd tegen het Hollandsch imperialisme te doen aanbinden!”

In Indië zijn de communisten natuurlijk voorzichtiger in hun uitingen, daar zij anders spoedig in hun bewegingen zouden worden belemmerd, doch de stakingen etc. en vooral de uitbarsting in November 1926, spreken genoeg! In 1923 werden de z.g. studie-clubs opgericht, waarvan de leiding op zich namen o.a. Dr. Soetama, Ir. Soekarna en Mr. Singgih; Soekarna kwam aan het hoofd te staan van de Perserikatan Nasional Indonesia (Nationale Indonesische bond). De helft van haar taak is . zoo verklaarde ze zelf op tal van plaatsen de jeugd in haar geest te bewerken en te vereenigen, en haar geest is volop revolutionnair, doch zoo goed gecamoufleerd, dat meer dan een er onschuldig inliep.

Een flinke steun vinden ze in het betrekkelijk groot aantal half-afgestudeerde mislukkelingen, die, ontevreden met hun succes, zich schamend, na „al hun studie”, voor handen-arbeid, zich gaarne leenen voor de propaganda onder het gewone dessa-volk, bij wie ze om hun „kennis” in hoog aanzien staan. Hun salaris wordt betrokken uit Moskou. Zij hebben van alles in hun mars, waarmee ze het volk gelukkig kunnen maken. De groote massa immers is wel onverschillig voor politieke zelfstandigheid, doch in haar naïef, licht-geloovig ontzag voor geleerdheid en rijkdom, is ze zeer ontvankelijk voor ideëele en irreëele toekomst-droomen, voor beloften van gouden bergen van zalig niets-doen en onvermengd genot! Met het sovjet-geld geven de propagandisten aan het volk cursussen in Nederlandsch en Maleisch, waar echter van talen leeren niet bijzonder veel terecht komt, en verder nog leerzame tooneeluitvoeringen, rood of rood-getint, om volgens de Fransche revolutionnairen door middel van de comedie de massa op te voeden voor de omwenteling. Daarbij beloven ze nog veel meer, wanneer het roode vaandel de blanken heeft verjaagd.

3. Een derde strooming willen we noemen het pan-islamitischnationalisme, dat officieel tenminste, in den naaste toekomst, eischt: een algeheele onafhankelijkheid, doch niet door tegenwettelijke omverwerping van het huidige gezag. Veruit het

Sluiten