is toegevoegd aan je favorieten.

Pharmaceutisch weekblad; voor Nederland, jrg 12, 1875-1876, no 21, 19-09-1875

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

werkzaam bestanddeel niet verliest, maar dat het extract uit het aldus uitgetrokken secale met water bereid, zuiverder is dan het gewone aquoso-spiritueuze extract. De voorafgaande behandeling met aether en alcohol beroofde het secale echter niet geheel van alle schadelijke bestanddeelen, die volgéns den Schrijver de oorzaak schijnen te zijn van de pijn, door de aanwending van dit extract bij onderhuidsohe inspuitingen veroorzaakt. De bereidingsmethode die hem het best beviel, is de diffusiemethode. Het aqueuze extract, koud bereid, uit grof gestooten secale, wordt inden dialysator gebracht en gediffundeerd. Het werkzame bestanddeel gaat dan door het perkamentpapier heen naar buiten in het water, dat om den dialysator heen zich bevindt, en dit vocht, daarna tot extraotdikte uitgedampt, geeft het extractum secalis dialysatum. [Het bleek ons bij opzettelijke proefnemingen : I°. dat dit vocht voortdurend in beweging moet gehouden worden (b.v. dooreen steeds toevloeienden stroom water), om schimmelvorming tegen te gaan; 2°. dat dit vocht ook dan nog zeer gemakkelijk schimmelt; 3°. dat salicylzuur in kleine hoeveelheden toegevoegd deze schimmelvorming ' niet belet; 4°. dat de eenige wijze om het vocht buiten den dialysator aan schimmelvorming te onttrekken, daarin bestaat, dat men het ten spoedigste uitdampt.] Door Wernick werd verder bewezen, dat het werkzame bestanddeel van het secale een zuur is. Het gediffundeerde (d.i. het uit den dialysator naar buiten gedialyseerde) vocht, met zwavelzuur zuur gemaakt, gaf aan 'alcohol het werkzame bestanddeel af. Deze alcoholische oplossing, van alcohol bevrijd door uitdamping en dan met koolzure soda voorzichtig geneutraliseerd, bleef werkzaam. Uit dit neutrale vocht werd dan door alcohol een precipitaat verkregen, dat het werkzame bestanddeel bevatte. Dit precipitaat was of bevatte dus waarschijnlijk het werkzame zure bestanddeel aan natron gebonden. Het was in water oplosbaar. Het boven beschreven Extractum secalis cornuti dialysatum werd door Wernick voor onderhuidsche inspuiting gebruikt ia enkel waterige oplossing: 10 deelen extract in 100 deelen water, zonder alcohol of glycerine. Deze oplossing veroorzaakte geen pijn en werd sneller geabsorbeerd, dan die van het gewone extract. Het Extractum secalis cornuti dialysatum lost helderder op dan het gewone, en blijft langer goed. Een ander praeparaat, eveneens beter dan het gewone extract der Vharm. germ. (identisoh met dat der Pharm. Neerl. Ed. altera), noemt Wernick extractum secalis cornuti bis depuratum. IJet wordt uit het extractum secalis cornuti Pharm. Neerl. Ed. alt. verkregen door dit nog eens met alcohol te behandelen, te flltreeren en uitte dampen. ’s Hage, 10 Sept. 1875. Modton & Zonen. Overveen bij Haarlem, 12 Sept. 1875. Mijnheer de Redacteur ! Naar aanleiding vaneen belangrijk artikel over urine-onderzoek in uw geacht blad van heden, heb ik de eerde samenstelling mede te deelen vaneen koperproefvocht, dat door Charles V iollette, Hoogleeraar te Rijssel, wordt vermeld in een werk van zijne hand over suikerondenoek, dat ik eenige jaren geleden ter leen kreeg vaneen mijner kennissen, mededirecteur eener Amsterdamsche Suiker-raffinaderij. Men bereidt eerst eene oplossiug van; 36.46 Gram zuiver gekristalliseerd kopersilphaat in 140 C.C. gedestilleerd water en vervolgens eene sobtie van 200 gram zuiver Seignette-zout in 500 C.C. sodaloog ran 24°Beaumé = 1.199 specifiek gewicht of 600 C.C. sodaloog van 22° Beaumé == 1.18 specifiek gewicht. Het Seignette-zout wordt inde vooraf bereide loog opgelost en bij deze vloeistof voegt men langzaam ei bij gedeelten de oplossing van kopersulphaat. Na dit proefocht drie jaar op eene donkere plaats bewaard te hebben, is nij nog deze week gebleken, dat het bij koken niet de minste verandering onderging. Prof. Viollette beweert, dat de titre naanden lang onveranderd blijft, hij geeft dus en terechi de voorkeur aan dit proefvocht boven dat van Eehling en ichrijft de stabiliteit in samenstelling toe aan de groote hoeveeheid sterke sodaloog, die er deel van uitmaakt. Met de meete achting P. J. VAN EIIIK ÏHXEME,

Mijnheer de Redacteur! Dezer dagen kwam mij het Nommer van uw geacht blad onder de oogen, waarin een //op verzoek” geplaatste aankondiging van de door mij bewerkte Planten-Tabellen voorkomt. Veroorloof mij, naar aanleiding dier aankondiging, een opmerking. Een oordeel over het al of niet noodzakelijke van de bewerking der genoemde tabellen zal wel van zuiver subjectiven aard zijn. Het moet hier m.i. minder de vraag zijn of het boek noodzakelijk is dan wel of het recht van bestaan heeft. Het laatste, meen ik, mag men het niet ontzeggen; het getal der in ons land bestaande handleidingen over hetzelfde onderwerp is werkelijk gering. Dat het werk van Prof. Suriugar groote verdienste heeft en zijn uitgave een ware aanwinst voor de Nederlandsohe botanische literatuur is geweest, erken ik gaarne; in hoever het alles geeft, wat op dit gebied wenschelijk is, hangt af van de persoonlijke behoeften der verschillende gebruikers. Ik verlang niet in vergelijkingen te treden; maar wil nog slechts dit aanvoeren, dat het door mij bewerkte boek op een gemakkelijke wijze leidt tot de kennis der plant, die men wil thuisbrengen, dat het twee bijzondere tabellen bevat tot het bepalen van planten inden bebladerden en inden bladloozen toestand en dat zijn prijs minder bedraagt dan die van eenige andere volledige Nederlandsohe handleiding van dien aard. Met de plaatsing dezer regelen zult u mij zeer verplichten. Met hoogachting heb ik de eer te zijn J. J. LB PoY. EMETINE. Glénard geeft de volgende wijze op, om het alcaloïde, emetine aan de ipecacuanha te onttrekken. Een mengsel van poeder of extract van ipecacuanha met kalk wordt uitgetrokr keu met aether, of men onderwerpt aan deze behandeling met aether het praeoipitaat, verkregen door bij een aftreksel van ipecacuanha met zwavelzuur-bevattend water overmaat van kalk te voegen. De aether neemt al de emetine op. De aetheerische oplossing wordt vervolgens tot droog afgedestilleerd en het achterblijvende met zuurgemaakt water uitgetrokken. Ook kan men eenvoudig de aetheerische oplossing met zuurgemaakt water uittrekken. Door bijvoeging van ammonia liquida bij de zure vloeistof scheidt zich de emetine bijna kleurloos af en veel zuiverder dan bij de methoden, die tot heden voor zijne bereiding opgegeven zijn. Bezigt men voor het opnemen der emetine uit den aether water, hetwelk met chloorwaterstofzuur zuur gemaakt is, dan verkrijgt men daaruit na concentratie door verdamping eene vaste, kristallijne, bijna kleurlooze massa van zeer fijne, bundelvormig vereenigde naaldjes van het hydrochloraat van emetine. Dit verdient temeer de aandacht, omdat men tot heden beweerde, dat emetine geen kristalliseerbare zouten oplevert. Uit het hydrochloraat kan de emetine door middel van alcaliën zuiver afgezonderd worden, doch ammonia liquida scheidt emetine niet volledig af en zooveel te minder, naar gelang de vloeistof zuurder is. Dit vindt zijne oorzaak inde oplosbaarheid der emetine in eene oplossing van chloorammoninm, waarbij het chloorammonium zelfs ontleed wordt. Brengt men een weinig droge poedervormige emetine ineen glas, hetwelk eene oplossing van chloorammonium bevat, dan ziet men de emetine zich samen pakken en in eene weeke, harsaohtige massa overgaan. Terzelfder tijd neemt men de ontwikkeling van ammoniakgas waar. Eindelijk gaat de harsachtige massa weder in eene witte kristallijne massa over. Voegt men bij poedervormige emetine, in water verdeeld, langzamerhand eene oplossing van chloorammonium, dan lost de emetine op en men verkrijgt na verdamping der oplossing kristallen, die uiteen dubbel hydrochloraat van emetine en ammoniak bestaan. De formule van emetine is: Cl5 H22 NO„, van het hydrochloraat: Cl5 H32 NOj, HOI. De Jnnales d’ hygiëne publique vermelden twee merkwaardige gevallen uit het gebied der gerechtelijke scheikunde. Het eerste geval betreft het onderzoek vaneen kogel, waardoor de pastoor van Brétigny gedood was. Vergeefs zocht men langen tijd naar den bedrijver van den moord, totdat eindelijk