Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

eenkomende met iodetum amyli; of zou veeleer het iodium bij tegenwoordigheid van de suiker, door catalytiache werking het water niet in oxygeniutn en hydrogenium ontleden en daarmede acidum iodicum en hydriodicum vormen? En *ouden deze zuren, eenmaal gevormd zijnde, de suiker niet °p de wijze der minerale zuren ontleden , en zoo niet, hoe ontstaan deze zuren? Geschiedt zulks ten gevolge van de ontleding der suiker, of van het water ? Het bromium oefent op de suiker dezelfde werking uit als het iodium , maar dit geschiedt sneller; de werking van het chlorium geschiedt nog sneller dan die van het bromium; verwarmt men suiker in eene oplossing van versch bereid «hlorium , zoo verdwijnt het chlorium in minder dan een half uur en verandert waarschijnlijk in acidum hydrochlori- cüm. Het vocht is dan ook zuur. (Journal de Chimie mêdicale, Mars , 18G6.) Over witte phosphorus; door E. Baudrimont. Wanneer de normale , dat is de kleurloze en doorschijnende phosphorus eenigen tijd onder water buiten toetreding van sterk licht bewaard is geworden, wordt hij zoo als men Weet overdekt met een witte doffe korst, welke zelden dik Wordt en de witte phosphorus vormt. Over den aard dezer zelfstandigheid zijn verschillende meetdagen ontstaan, waar tusschen de scheikundigen tot nog toe verdeeld zijn. Pelouze meende er een phosphorhydraat te ontdekken (Annal. de Chim. et Phys, 2 Serie, 1832, p. 89), maar H. Eose bewees spoedig dat het water er *ich slechts in tusschengeplaatsten toestand in bevond en dat de phosphorus wit en dof bleef nadat hij in het luchtledig volkomen van water bevrijdwas. Deze laatste scheikundige heschouwdt dit product veeleer als vertegenwoordiger van bijzonderen moleculairen toestand van den phosphorus (B er*elius, Chemie 1846 , d. 1, p. 183). Sommige geleerden hebben gemeend, dat de normale phosphorus eene door IV. S., 2e J. 10

145

Sluiten