Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een indicatie geven voor de enucleatie ook van kleine myomen. De heer Sel horst deelt mede, dat hij zeven of acht jaar geleden een interessant geval heeft gehad van myomotomie tijdens de zwangerschap. Er bestond inklemming van den zwangeren geretroflecteerden uterus met gevaar voor abortus en voor sepsis. De portio stond inde vulva. Spreker heeft per laparotomiam het gezwel verwijderd. De genezing is glad gegaan en de zwangerschap is niet gestoord. Het geval is gepubliceerd in het Medisch Weekblad (jaargang 1898). De heer Kouwer zegt dat er zeker veel meer gevallen voor den dag zullen komen als de heer Stratz een volledige statistiek voor Nederland wil geven. De combinatie van zwangerschap en myoom is heel frequent. Ernstige stoornissen zijn niet frequent; het verloop van graviditeit en partus valt dikwijls mee. Spreker heeft zelf slechts een paar gevallen gehad waar ingrjjpen noodig was. In eén geval traden na een abortus verschijnselen op die de diagnose deden stellen op een getordeerd ovariaal-cystoom. Bij de operatie bleek de tumor een oedemateus myoom te zijn. Het myoom werd geënucleëerd. Inde daarop volgende zwangerschap maakte een nieuw myoom, dat het kleine bekken opvulde, sectio caesarea en enucleatie van het gezwel noodig. Ineen ander geval gaf de combinatie van myoom en zwangerschap aanleiding tot afwijken van ’t hoofd, met uitzakken van de navelstreng, toen pat. in partu kwam. Het myoom werd geënucleëerd na sectio caesarea. Ook in twee andere gevallen gaf de aanwezigheid van het myoom stoornissen bij de baring. In het eerste geval bestond er een sterk uitgezette uterus, waarin drie groote deelen waren te voelen. De diagnose werd op tweelingzwangerschap gesteld, maar het 4de groote deel werd steeds vergeefs gezocht. De vrouw kwam in partu. Er was een stuitligging en er werden twee hoofden gevoeld. De navelstreng zakte uit en de extractie was bijzonder moeilijk. Er kwam één kind met één hoofd voor den dag. Het andere hoofd bleek een myoom te zijn. In het tweede geval bestonden inderdaad tweelingen. Het tweede kind moest worden gekeerd. Dat kostte groote moeite, omdat de vrucht aan alle kanten stootte tegen myoomknobbels. Spreker komt nog even terug op het door Stratz medegedeelde geval. Hij vereenigt zich geheel met diens indicatie. Het echtpaar was in ’t begin van ’t huwelijk bij hem gekomen. De echtgenoot was de laatste van zijn geslacht: er was dus veel gelegen aan progenituur, en de ontdekking van het myoom tijdens de huwelijksreis had groote ontsteltenis gegeven. Spreker vond een myoom dat

126

Sluiten