Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zaken bij deze geïnfecteerde primipara. De klassieke Sectio caesarea zou de vrouw aan doodelijke peritonitis blootstellen, de moderne suprasymphysaire subperitoneale aan wellicht doodelijke cellulitis. Daarom werd besloten laparotomie te verrichten, den uterus rondom vast te hechten aan het peritoneum parietale, hem daarna te openen en, na verwijdering van vrucht en placenta, weder te sluiten, en daarna de buikwond open te laten. Dit geschiedde ’s middags één uur in chloroformnarcose, dooreen mediaan aangelegde buiksnede, die even ver boven als onder den navel reikte. Met doorloopenden zijden draad werd het peritoneum parietale rondom op den uterus gehecht, en deze ringvormige naadlijn versterkt dooreen tweede. Toen werd de uterus geopend, waaruit zich een stinkende massa ontlastte. Het kind, eerst asphyctisch, werd bij gebracht. De uterus werd met H2 02 doorgespoeld en daarna op de gewone wijze met zijde gesloten. Inde open blijvende buikwond werd steriel gaas gelegd. De temperatuur bleef hoog, de vrouw had koude rillingen, en de uterusnaadlijn bleek spoedig de zitplaats van infectie: alle hechtingen werden daarom weggenomen en de baarmoeder nu dagelijks doorgespoeld. Zoo hadden wij gelegenheid het beloop eener ernstige endometritis met het bloote oog te volgen: het necrotisohe beslag, dat ook de naar buiten omkrullende randen der uteruswond bedekte, stootte zich geleidelijk af, de temperatuur werd den tienden dag normaal, en daarop had de genezing verder ongestoord plaats. Yan eenige andere localisatie der ontsteking, met name inde buikholte, is geen sprake geweest. Thans is de wond bijna gesloten. De vrouw is dus gered. Het kind woog 4000 gram, had een zeer hard hoofd, en stond, blijkens een necrotisch drukspoor, gedurende de baring in sterken asynclitismus anterior. Deze omstandigheden zijn voldoende om het oponthoud te verklaren. Ook het kind heeft gekoortst, zij het dan ook niet boven 38°, en bleek te lijden aan acute nephritis: eiwit, roode bloedcellen, cylinders, maar genas daarvan zeer spoedig, binnen veertien dagen, en ontwikkelde zich aan de borst der moeder voortreffelijk. Deze ziekte raag m.i. beschouwd worden als een uiting van intoxicatie door moederlijke bacterie-vergiften. Hoewel ik nu tot zekere hoogte tevreden kan zijn over den afloop, is het toch verre van mij deze operatiemethode anders dan bij uitzondering te willen aanbevelen. Hoe groot mijn tegenzin ook zij tegen de perforatie van het levende kind, erken ik toch volmondig, dat hier een ziek kind gered is geworden, dat, door omstandigheden, die de operateur noch voorzien, noch beheerschen kan, nog inleven is gebleven. Ik meen, dat wij allen wel in aanmerking moeten

47

Sluiten