Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ook in mijn eigen geval is na 1 jaar nog een peroneusverlamming aanwezig. Bij do onvolkomen genezen gevallen blijft altijd een verlamming der peronei mot atrophie en ontaardingsreaktie over, soms vergezeld van verlamming van andere spieren en van anaesthcsie in het eene of andere gebied. Slechts zeer zelden blijven pijnen in het ischiadicusgebied bestaan. De loopfuuctie is wel ernstig maar gelukkig niet geheel gestoord. Soms wordt hinken vermeld, soms slechts, dat het loopon met een stok geschiedt. Mijn eigen patiënte liep ten slotte zonder stok; zij sleepte echter met den voorvoet. Gezien de treurige prognose geldt hier met dubbele kracht: voorkomen is beter dan genezen. Ik zou daartoe de volgende middelen willen aan de hand doen: I°. De verloskundige hebbe een open oor voor klachten der vrouw over pijn inde beenen tijdens de weeën. Treedt de pijn aan één zijde op, dan mogen maatregelen ter opheffing daarvan niet uitgesteld worden. Men denke aan de mogelijkheid van hydrocephalus, voorhoofdsligging, afgeweken hoofdligging en scheef vernauwd bekken. 2°. Bij de extractie aan den voet zij men zich goed bewust van de aangewende kracht en onthoude men zich van wrikkende bewegingen. 3°. Het aanleggen van de tang geschiede lege artis. Bij het inbrengen late men den lepel de oppervlakte van het lioofd volgen, bij het naar voren draaien van den lepel zorge men, dat deze niet op zijn kant komt te staan (een zeer gewone handelwijze van studenten!), bij het schuin aanleggen van de tang zorge men, dat het handvat behoorlijk naar „de goede dij” van de vrouw wijst (afwijking van dezen regel ziet men ook vaak!). Ten slotte zorge men er voor, dat men niet te vroeg het hoofd onder de symphysis tracht te roteeren on de tanglepels, bij achterhoofdsligging, niet van de richting kin-achterhoofd doet afwijken.

288

Sluiten