Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

daarvoor gunstig, omdat die plek a vue gebracht kon worden en aan den achterkant zat. Ik kon dan ook den geheelen slappen achterwand overdwars in plooien op mijn naald oprapen en samenknoopen. Bevindt zich de bloedende plek aan den voorkant, dan is dat veel moeilijker, misschien wel onmogelijk. Bumm1) beschreef kort geleden een geval, waarin hij op dezelfde wijze bij placenta praevia cervicalis de bloeding heeft tot staan gebracht. Bij voorkomende gelegenheden is deze omsteking dan ook stellig te beproeven, vooral wanneer men zich van te voren goed rekenschap heeft gegeven van de plaats, waar de placenta heeft vastgezeten. Bij mislukking ware het, beter dan te tamponneeren, wellicht aangewezen, dadelijk over te gaan tot extirpatie van den uterus, liefst per vaginam. En zoo kom ik tot de vraag, of het in het algemeen niet beter ware bij placenta praevia keizersnede te doen, met of zonder uterusextirpatie, een richting, waarvoor behalve Prof. van der Hoeven2) ook Prof. Nijh o f f3) onlangs een lans heeft gebroken. Ik moet dan beginnen met op te merken, dat ■—■ en dit vindt men in alle publicaties weer terug — de verbloedingsdood in verreweg de meeste gevallen het gevolg is van bloeding post partum. Deze kan het gevolg zijn van atonie, maar ook, als boven besproken, van bloeding uit de zich niet contraheerende cervix (resp. O. U. S.), wanneer de placenta daar op vast heeft gezeten. De keizersnede is niet in staat, deze nabloeding te voorkomen; dat kan alleen de uterusextirpatie! Bovendien is het losmaken der placenta van het O. U. S. van boven uit geen gemakkelijke taak, vooral wanneer zij stevig vastzit, zoodat het gemakkelijk zal kunnen gebeuren, dat een stukje wordt achtergelaten,-zooals in een der gevallen van JMijhoff dan ook is geschied. Een voordeel is het, in 2ulke gevallen dadelijk de baarmoeder te kunnen extirpeeren, maar ik zou vreezen, dat, indien men algemeen keizersnede zou willen gaan doen, menige baarmoeder onnoodig zou worden opgeofferd. Een ander voordeel van deze verminkende operatie is, zooals Nijh o f f terecht opmerkt, dat het kraambed wordt uitgeschakeld, wat des te meer klemt, omdat het kraambed van vrouwen met placenta praevia maar al te dikwijls ernstig gestoord is. De keizersnede vermindert de gevaren daarvan geenszins, zooals de ervaring van Nijhoff ons leert: 2 van de 13 vrouwen stierven aan sepsis! ‘) Centralbl. f. Grynaeo. 1919. *) Ned. Maandschrift v.Yerlosk. en Yrouwenz. en Kindergeneeskunde 1917, Bd. YI. 3) "Ned. Tijdschr. v. Q-eneesk. 1919, 1ste helft, blz. 768.

68

Sluiten