is toegevoegd aan uw favorieten.

Het Noorden in woord en beeld, jrg 17, 1941, no 40, 12-12-1941

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

<f 'jnen in den P 'jin d7L7 houder Pijnen in ? ede ^en ^ in 'endenen: ontstaan faf% y *n rh eumatischen°aa?d kunnen geducht plager^ AKKERTJES" y^rlijk snenZn r dc ° r un 'fieldend, 1' P ' Jn ^i*end ewer l™ Neen, AKKERTJE De Neder/andsche Pijnstiller TSSRm SPAART V l^an alle kanten hoort men stemmen, die ons aanmanen zuinig te zijn met allerlei benoodigdheden en vooral met zeep. Weet U wel dat zeep voor allerlei doeleinden uitstekend kan worden vervangen door VIM, dat bonvrij is? Behandel in dezen tijd Uw potten en pannen en ander keukengerei met de uiterste zorg. Gebruik dus geen scherpe schuurmiddelen, die krassen veroorzaken, doch VIM, dat zacht en veilig reinigt. Gebruik voor potten, pannen, schilderwerk, houtwerk, tegels en vloeren uitsluitend VIM, in handige busverpakking. Heeft U wel eens geprobeerd hoe uitstekend VIM is voor het reinigen van vuile handen? VIM HET „automatische"f\E\Hlü\ EEN RADION FABRIKAAT - OVERAL ZONDER BON VERKRIJGBAAR V 197-OM»

troffen, dat hij verbleekte. Vervuld van onbeschrijfelijk geluk, zocht hij Lucia's handen, greep die vast, als een drenkeling en fluisterde: „Heb je mij lief, Luz?"

„Ja, Frank, ik heb je lief!" zei ze en haar oogen straalden, helder en blij, van onuitsprekelijk geluk. Er sprak een oceaan van liefde uit en de sterke wil, om de hel van zijn huidige bestaan in een aardsch paradijs te veranderen.

HOOFDSTUK VII.

De dagen, die nu volgden, waren voor Frank en Lucia als een zoete droom, waarin men alle werkelijkheid vergeet. Zij leefden slechts voor elkander, geheel vervuld van het geluk, dat zij als een kostbare schat in zich omdroegen.

Hun liefde was ook een teer geheim, dat zij met ijverzucht voor zich hielden en waarvan geen mensch voorloopig iets mocht weten. Het viel president Nor op, dat de stemming van z'n zoon heel veel was verbeterd, dat hij nu veel levenslustiger was geworden. Zijn prikkelbaarheid, zijn sombere droefgeestigheid, zij waren als bij tooverslag verdwenen.

Frank was weer een kalme, evenwichtige, vroolijke man geworden, die zich geheel verzoend scheen te hebben met het lot, dat hem een zware beproeving had opgelegd. Hij kon weer hartelijk lachen en had weer gevoel voor humor gekregen en was niet meer afgunstig op zijn medemenschen, die blij konden zijn. Niet alleen geestelijk, maar ook lichamelijk, was hij er de laatste dagen sterk op vooruit gegaan. Hij zag er gezonder uit in zijn gezicht en zijn houding was veel flinker dan kort geleden.

Johan Nor behoefde niet zoo heel lang te .zoeken naar de oorzaak van die verandering bij zijn zoon. De jongelui zelf waren het, die hem hun geheim verraadden en wel doordat zij zich tegenover elkaar, in zijn tegenwoordigheid, overdreven correct en zelfs vormelijk gedroegen.

Daarin herkende de levenswijze oude heer de onschuldig^ tactiek van verliefde menschen, om hun gevoelens, hun geluk voor vreemde oogen te verbergen, zooals men een kostelijke bloem beschut tegen vorst.

De president vermoedde dus hun geheim, maar hij deed, heel wijs en voorzichtig, of hij nergens van wist en wachtte geduldig af. Intusschen overwoog hij met voldoening, dat een huwelijk met Lucia voor Frank een uitmuntende oplossing zou zijn voor zijn heele verdere leven. Hij wist, dat Luz hoedanigheden en bekwaamheden bezat, die voor Frank een zegen zouden worden, om 't even, of hij zijn leven lang blind zou blijven, of dat hij het licht van zijn oogen weer terug zou krijgen.

Lucia zelf geloofde zoo vast in Frank's genezing en zij had die tegenover den president al zoo dikwijls geuit, dat de oude heer zelf ook weer hoop had gekregen en hij niet meer vast kon gelooven, dat zijn jonge, gezonde zoon levenslang in duisternis zou moeten rondtasten. Frank leefde een nieuw leven, zonder zelf volkomen bewust te zijn van de verandering, die met hem had plaats gehad. Hij wist en besefte

maar één ding: dat hij liefhad en dat hij bemind werd. Hij zag Luz alleen met zijn geestesoog, maar dan ook omstraald door 'n aureool. Hij beschouwde haar als het kostbaarste geschenk, dat de Voorzienigheid hem had kunnen geven en geloofde vast, dat zij was voorbestemd, om hem te verlossen van zijn blindheid. In zijn fantasie was alle schoonheid in deze vrouw belichaamd geworden. Hij leefde in de illusie, dat hij een zeldzaam mooi wezen liefhad en door dit geluk voelde hij zijn vreeselijk gebrek veel minder pijnlijk. %

Luz vermoedde wel, wat er in Frank's binnenste omging en zijn dw epende vereering voor haar persoon wekte haar ongerustheid op. Zij had hem liever natuurlijker en meer zuiver menschelijk gezien. Zij wilde voor hem een trouwe kameraad zijn en geen afgodsbeeld, maar zij voelde heel goed, dat het in de huidige omstandigheden voor Frank's gemoedsleven gevaarlijk .zou zijn, als zij zich tegen zijn dweperige, overdreven sentimentaliteit verzette.

Op zekeren dag wilde Frank een brief dicteeren voor een van zijn oude vrienden. Toen Lucia de schrijfmap van het bureau nam, viel daar een groot portret uit, dat een buitengewoon knap meisje voorstelde. Zij begreep dadelijk dat het Lise David was. Onderaan in de hoek stond in fijn schrift „Van Lise voor haar Frank."

Lucia voelde 'n pijnlijke ontroering, toen zij dat las. En Lise's mooi gezicht wekte haar afgunst op. „Wat is zij mooi!" zei ze getroffen en met spijt in haar stem. Wel had zij het zacht gezegd, maar toch had Frank het gehoord.

„Wie?"' vroeg hij verwonderd.

„Lise David, Frank. Haar portret ligt in de schrijfmap. Ik begrijp werkelijk niet, hoe je kon ophouden, dat meisje lief te hebben. Zij is zoo onvergelijkelijk schoon, dat zij tot de weinige vrouwen behoort, die uiterlijk zóó vele voordeelen bezitten, dat haar geest en haar ziel niet behoeven te bekoren."

Frank glimlachte.

„Maar nu heb ik een prachtige combinatie gevonden van zielegroothtid èn uiterlijk schoon. Waarom zou 'n man zich met weinig tevreden stellen, als hij alles kan krijgen?!" Zij begreep heel goed, wat hij bedoelde en izei: „Waarom denk je, dat ik mooi ben, Frank?"

„Ik dénk het niet, Luz, ik wéét het! Ik zie je zoo duidelijk voor mijn geest, dat ik in staat zou zijn, — als ik kon zien — je portret uit het hoofd te schilderen!"

„Werkelijk, Frank? Je hebt mij nooit gezegd, welke voorstelling je je Van mijn uiterlijk hebt gemaakt." Zonder een oogenblik te aarzelen of te overleggen, antwoordde hij: „Ik stel me jou voor als het veredelde type van Lise, met harmonische gelaatstrekken, — heel veel gelijkend op Lise David, maar fijner, voornamer en nog .bekoorlijker. Heb ik geen gelijk?"

Het zag er voor Luz en Frank zoo mooi uit... was het niet èl te mooi? Immers, hoe vaak volgt in het leven een onweersbui op zonneschijn en stralend-blauwe hemel! Betrok ook voor de jongelui alreeds de heldere hemel van een nieuw geluk, vertoonde zich wellicht reeds aan den einder dreigende onweerskoppen?