is toegevoegd aan je favorieten.

Het Noorden in woord en beeld, jrg 17, 1941, no 42, 26-12-1941

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Arme vader. Had ze toen maar geweten. Dan had ze hem tenminste nog eenigszins gerust kunnen stellen. Wat toen volgde leek een vreemde droom.

In Amsterdam woonde een neef van vader.

Hi] was tamelijk bemiddeld en bezat enkele huizen, die hij verhuurde. Een ervan zou binnen enkele maanden leeg komen. Het was niet al te geriefelijk en lag in een alles behalve deftige buurt. Maar ze konden er als ze wilden, intrekken zoodra het vïij was en dan tegen een lage huurprijs. Het was immers onmogelijk het groote huis te blijven bewonen? Dat kostte nogal niets aan belasting en onderhoud! Lous zou dan wel op moeten houden met haar dure studie. Maar in de stad was zeker een geschikte betrekking voor haar te vinden, ze moest de advertentiekolommen maar trouw bestudeeren, En verder wenschte hij haar het allerbeste! Verslagen en niet opgewassen tegen zooveel emoties hadden ze zitten lezen, moeder en Lous. En toch leek het de eenige oplossing. De huur van het groote, vertrouwde huis, waar ze sinds haar kindertijd gewoond had, werd opgezegd... Terwijl Lous naar huis liep, huiverend van koude, en terugdacht aan die drukke tijd van afscheid nemen en verhuizen was het weer net als altijd of ze een nare droom opnieuw beleefde.

Zoo bespottelijk snel was alles gegaan. Zoo overrompelend en ontstellend, dat het nog steeds geen werkelijkheid scheen dat ze nu hier in Amsterdam rondliep, zoekend naar een baantje, zij, ingeschreven studente aan de Delftsche Hoogeschool. Nu ja, zoekend was ze na vandaag Goddank niet meer. Ze had nu iets. Ze kon zoo meteen aan moeder vertellen, dat ze eindelijk geslaagd was. Terwijl ze de smalle straat insloeg en in haar tasch naar de huissleutel begon te zoeken, was er plotseling een gedachte die haar bijna stil deed staan.

,,Wat zou Lex hiervan zeggen?" Hoe kwam ze nu zoo mal om opeens aan hèm te denken.

Nu ja, nogal vanzelfsprekend, meende ze het volgende oogenblik. Lex had haar vroeger pianoles gegeven. Ze had hem gekend vanaf de tijd dat hij dertien en zij elf was. Op dezelfde school hadden ze gegaan. In die tijd al had hij veel over muziek gepraat. Tot vervelens toe soms. „Later..." had hi' ernstig voorspeld, „later word ik beroemd, Lousje. Ik zal studeeren, elke dag uren en uren. Ik ken die sonate van Beethoven,

waar ik onlangs aan begon, al bijna uit mijn hoofd."

Maar dat „later" lag toen nog zoo ver weg, leek zoo onwerkelijk. Ze had hem een opsnijder gevonden in die tijd. Misschien omdat ze zelf toen nog hoegenaamd geen toekomstplannen had. De gedachte om chemie te studeeren kwam pas na de H.B.S. jaren.

Later! Nu was het dan zoover, al bleef er een nieuw „later" bestaan, dacht ze grimmig. Nu ging ze profijt trekken van zijn lessen, die hij met zooveel liefde en geduld gegeven had. Hij moest het eens weten. Zoo'n wonder was het toch niet dat ze nu aan hem denken moest?

Lous beklom de drie treden van het huis, draaide de sleutel in het slot om en liep langzaam naar de tweede verdieping.

Op het halfdonkere overloopje hing ze haar goed aan de kapstok, ordende haar haren voor de gangspiegel en trad de woonkamer binnen. „Hallo... Mams!"

„Dag kind... én?"

Dezelfde vraag van elke dag, de blik vol verwachüng, dezelfde wat klagende stem van de laatste weken, die Lous soms zoo irriteerde. Lous vertrok haar gezicht tot iets wat op een glimlach leek.

„Ik hèb iets, moedertje. Wees blij met de blijden en wensch me geluk. Vanaf aanstaande Maandag treed ik in functie. Vrij behoorlijk salaris, maar de heele dag van huis."

„Kind. En wat dan toch en bij wie..." Mevrouw Hoogewerf was opgestaan en stond nu tegenover haar dochter die, doordat ze zooveel grooter was, op haar moeder neer moest zien.

„Geef me eerst een kopje thee, dan vertel ik alles," zei het meisje, haar moeders wang kussend.

Ze plofte neer op het haardbankje, haar handen uitstrekkend naar de vuurgloed.

En terwijl mevrouw Hoogewerf, beverig door de emotie, nu aan de al wat te lange spanning een einde gekomen, redderde voor de theetafel, vertelde Lous. Ze begon bij het begin, niets overslaand, omdat ze wel wist hoezeer haar moeder meeleefde en zich precies wilde voorstellen hoe alles verloopen was. „In het groote Warenhuis dus, waar we verleden week samen nog voor stonden, kindje7 en als pianiste, zeg je? Maar hóe dan, ik begrijp het nog niet... je hoeft toch niet mee te spelen in een strijkje of zooiets?"

Er lag toch onrust in haar stem.

(Zie verder pag. 22),

BUUt^\ANX GEDENKT UW/ , lyjhONDl

AL HOUDT U OOK. VEeL. VAN ^UZICK ,,LAAT UW K .C.TCL NIET] lANCei^rUJITEN DAN NOODIO 13 I

Wees zuinig» mct gas!

fot® Polyflooa—Stymtn

EENVOUDIGE, MAAR SMAKELIJKE BENOODIGDHEDEN: 200 gr. suiker, 1 pakje Dr. Oetker vanillesuiker, 1 / 2 fleschje Dr. Oetker citroen-aroma, 170 gr. bloem, 80 gr. Dr. Oetker custardpoeder, 1 pakje Dr. Oetker bakpoeder Backin, l /g Mer tapte melk, s / 4 tot 1 kg. niet te zure appelen. BEREIDING: De geschilde en in plakjes gesneden appelen over den bodem van een springvorm verdeelen. De custard, suiker, vanillesuiker en aroma met de melk goed roeren, het met bakpoeder Backin vermengde en gezeefde meel toevoegen, het geheel tot een glad beslag verwerken en over de appelschyfjes gieten. Door de bakhitte wordt het beslag vanzelf geltykmatig verspreid. BAKKEN: circa l>/i tot 2 uur bjj matige hitte. Met dit appelgebak, dat warm of koud kan worden geserveerd, zult U veel succes oogsten. BAKPOEDER „IBac&in 99 PDATIC I Brochure met bakrecepten ontvangt U na aanvrage bi UI\M I 10 • N V. „Inhama", fabrieken en kantoren Omval 11, Amsterd:in vnn du neen CHOCOLADE-EN BON BON FABRIEKEN