is toegevoegd aan uw favorieten.

Het Noorden in woord en beeld, 1949, no 19, 14-05-1949

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Wat 't zwaarste is!

Wie het in deze tijd als huisvrouw zonder hulp — en hoeveel zijn er dat niet? — rooien wil in haar gezin, zal gedwongen zijn, wat water bij de wijn te doen, m.a.w. moet wel eens iets door de vingers zien, terwijl tegelijkertijd zo efficiënt mogelijk dient gewerkt te worden om daardoor tijd te besparen, zodat er ook nog eens een ogenblikje overschiet voor iets anders dan sokken stoppen of kindergoed verstellen!

Lach er daarom liever om inplaats van zwaarwichtig te kijken, wanneer er op die stoelen een laagje stof van twee dagen zit, wanneer de ramen niet elke week gezeemd worden of het koper niet iedere Vrijdag een beurt krijgt! En waarom nu persé iedere dag de bedden opmaken? Een schande om het niet te doen? Ja, onze overgrootmoeders met haar veren bedden zouden er misschien ach en wee over geroepen hebben, maar voor ons vrouwen van de moderne twintigste eeuw, die het zonder een Keetje of Miebetje moeten stellen, kan het noodzaak zijn, dat we ze af en toe in „ziekenhuisstijl" behandelen!

En de luiers van baby, moeten ze beslist in optima forma elke dag in zeepsop gekookt worden om ze daarna nog minstens drie keer te spoelen? Och kom, zo'n onschuldig plasluiertje wordt ook heus wel schoon, als het alleen maar gespoeld wordt!

Maar dat strijken is toch echt wel noodzakelijk! Wie strijkt er, in ons dienstbodeloze tijdperk nu nog luiers, behalve dan wanneer baby een of twee weken oud is? Als ze maar keurig gevouwen worden en dan liefst zo, als baby ze moet dragen, zijn we al helemaal op de goede weg! Om nog even bij de babyverzorging te blijven: wie tijd wil sparen, zal verstandig doen, de pap voor het kleintje minstens voor een dag tegelijk te koken en wie nóg practischer te werk wil gaan, doet dat bij voorkeur, wanneer de melk tóch gekookt moet worden om ze daarna, over gelijke porties verdeeld, weg. te zetten, als het kan natuurlijk in de kelder.

Een praatje met een leverancier: och het kan wel eens een afleiding zijn op een saaie morgen van kamers doen of bedden kloppen, maar toch kan de deur misschien beter op een kier worden gezet met daarachter

een mandje of wat er dan nodig mag zijn met bijbehorend briefje waarop vermeld wordt, wat men graag wil hebben.

Wie niet gewend is aanmaakhout, bloemen en dergelijke artikelen méér, aan de deur te kopen, kan dit het beste door middel van een keurig beschreven kaart, die achter het raampje van de voordeur b.v. wordt gehecht, kenbaar maken met het verzoek erbij, hiervoor niet te willen bellen. Dit spaart heel wat onnodig heen en weer geloop en dus tijd!

Tijd kan er ook onnoemelijk gespaard worden bij de bereiding van de dagelijkse maaltijd. Dit geldt wel speciaal voor het afmeten van verschillende ingrediënten, die er voor sommige gerechten nodig zijn en waarvan een nog minder ervaren huisvrouw met het blote oog onmogelijk de hoeveelheden kan schatten. De ene keer b.v. zal de pudding dan ook te stijf, de andere keer veel te dun zijn, hetgeen voorkomen had kunnen worden, wanneer zij zich de moeite had willen getroosten de vereiste hoeveelheden met behulp van een maatbeker, bepaald kopje of — voor puddingpoeder en suiker — met een gewone eetlepel af te meten! Een voornaam punt, het allervoornaamste misschien waarom een goed geordend huishouden draait

is het tijdig opstaan!

Het spreekwoord zegt niet voor niets dat de morgenstond goud in de mond heeft! Wie op dit punt tot nu toe faalde, probere het maar eens, zij zal ervaren, hoeveel rustiger en vlotter haar huishouden loopt!

Van Vrouw tot Vrouw

Mevr. L. A. te D. Als de dokter zegt dat de baby kerngezond is en het kleintje ondanks dat, toch dikwijls huilt 's nachts, is het waarschijnlijk een beetje verwend, doordat u aan dat huilen in het begin te veel aandacht hebt besteed. Om hierin verbetering te brengen kunnen wij u alleen aanraden baby ondanks alles maar te laten huilen. In het begin valt het niet mee, maar zodra hij begrijpt, dat er geen belangstelling meer getoond wordt, zal het zo langzamerhand wel minder worden! Ook kunt u 's avonds inplaats van 's morgens een badje geven, dit is dikwijls een goed en onschuldig middel.

Tine Z. te W. Een kruissteekpatroon op een linnen kussen kunt u het beste aanbrengen door op dat linnen eerst een stuk stramien te rijgen, dat ruim de grootte van het patroon heeft. De kruisjes worden nu op het stramien flink stevig gewerkt, waarbij waarbij tegelijkertijd door de stof van het kussen wordt gestoken. Is het patroon af, dan de draden voorzichtig onder het borduurpatroon uittrekken.

Mej. P. A. te Z. Puistjes op armen en benen? Op verre afstand is daar moeilijk een oordeel over te vellen en dat ligt ook niet op ons terrein, vooral wanneer je bij de geneesmiddelen, die de dokter je gaf, geen baat vond! Ga daarom in overleg met die dokter, liever naar 'n goede huidspecialist.

KRUK IN HET HIUSHOUDEN

(Vervolg van pag. 2)

NU waren ze zes maanden getrouwd en Jenny deed nog steeds verwoede pogingen om een goede huisvrouw te worden. Paul, op zijn beurt, keek dit geduldig aan.

Jenny vroeg zich af hoe lang zijn geduld zou duren. Ze wist precies hoe een goede huisvrouw te werk ging. 's Morgens stof afnemen en stofzuigen, boodschappen doen. Na het koffiedrinken met Boy naar het park en op tijd weer terug om hem zijn eten te geven en hem in bed te stoppen Dan het eten klaarmaken en zich wat opknappen, voordat Paul thuiskwam. Zo stelde Jenny zich de Ideale Echtgenote voor. Ze wist het tot in kleinigheden, maar ze zag geen kans het in practijk te brengen. Het leek wel of de uren voorbijvlogen, ze rende heen en weer, deed alles in haast en kwam steeds tijd te kort.

Het huis was veel te klein en dat was haar schuld. Paul had een goede baan op een adverentiebureau en hij verdiende er nog wat bij met overwerk. Ze hadden zich de weelde van vier kamers kunnen veroorloven en die hadden ze ook kunnen krijgen, indien Jenny zich niet door een impuls had laten leiden. Na hun huwelijk in River Fork hadden ze Boy bij Mama achtergelaten en waren naar New York gegaan Deze reis was half huwelijksreis, half speurtocht om een geschikte woning te vinden. Maar dat bleek niet zo gemakeklijk te zijn en na een week moest Paul zijn werk weer hervatten.

Je zult het alleen moeten opknappen, schat," zei hij spijtig, „en je zult moeten voortmaken ook, want het is tegen de voorschriften om langer dan twee weken in dit hotel te blijven."

Werkelijk, na drie dagen vond Jenny iets! Het was in de 63ste Street en vlak bij het Central Park. Het was gemeubileerd en zag er behoorlijk uit. Om het te huren moest je echter een contract voor een jaar tekenen Een ander nadeel was, dat er maar één slaapkamer was, doch Jenny was zo overgelukkig en ^ zo trots, dat ze eindelijk een woning had gevonden (op haar eigen houtje; ze kon dus toch wel wat), dat ze dit helemaal over het hoofd zag.

Jenny nam het huis, betaalde een maand huur vooruit en 's avonds tekende Paul het contract. Triomfantelijk keerden ze naar het hotel terug, waar Paul enkele minuten later werd opgebeld door de portier van zijn kantoor. Een vriend van hem, zo vertelde deze, had onverwacht een flat met vier kamers te huur. Of Paul en Jenny er misschien iets voor voelden.

Nee," zei Paul toonloos. „Ik denk van niet. Merci. We.... we hebben al een woning."

Hij zei, dat het Jenny's schuld niet was. Hij probeerde haar te overtuigen, dat hij net zo zou hebben gehandeld, als hij in haar schoenen had gestaan, dat hij per slot van rekening het contract had getekend. Hij gaf haar een kus en lachte en zei, dat ze het getroffen hadden, omdat het zo heerlijk dicht bij het park was, dit met het oog op Boy.

DE volgende dag ging Jenny Boy ophalen uit River Fork en met hun drieën betroken ze de nieuwe woning, die werkelijk veel te klein bleek te zijn. De ene slaapkamer, die er was werd Boy s kamertje en Paul en Jenny gingen in de huiskamer in een opklapbed slapen. Er was ook veel te weinig bergruimte. De kasten, die er waren puilden uit van de kleren. Het speelgoed van Boys werd overal maar tussen gepropt.

„Als ik nu maar niet zo gehaast was geweest," zuchtte Jenny terneergeslagen. „Dan hadden we elk een kamer kunnen krijgen en een heleboel bergruimte."

„En dan zou evengoed Boy mijn schoenen als bergplaats voor zijn

speelgoed hebben gebruikt zei

Paul droog..

„Zaten ze alweer in je schoenen..?

En ik heb hem gezegd.. Ik gaf hem er een doosje voor en hem hem wel drie keer verboden ze in je schoenen te stoppen." „Kan wel zijn. Hij heeft het zeker niet gehoord," zei Paul. „Ik zal het hem eens goed aan zijn verstand brengen." Paul had gelijk. Het huis was klein, maar dat was nog geen reden om alles wat verkeerd ging, daaraan te wijten.

De ramp met de stoelovertrekken had evengoed in een ruime flatwoning kunnen gebeuren. Mrs. Scarlet's stoelen waren saai en verschoten en Jenny had er overtrekken voor gemaakt — dure overtrekken van stevige crèmekleurige stof, bedrukt met grote bloemen. De hele kamer werd er door opgefleurd. Hoe het brandgat in de armleuning van Pauls stoel is gekomen, zal wel altijd een mysterie blijven. Het viel echter niet te ontkennen, dat Jenny die dag in diezelfde stoel een cigaret had gerookt.

Het was de eerste maal, dat zij die vreemde blik in Pauls ogen zag komen, toen hij het brandgat in de gloednieuwe overtrek ontdekte. Het was een eigenaardige blik, alsof hij de spieren van zijn gelaat niet goed in bedwang kon houden.

„Wel, dat is niet zo mooi," zei hij langzaam. „Zie maar eens of je het kunt stoppen." Eigenlijk had hij willen zeggen: „Kun je nu werkelijk niet eens wat voorzichtiger zijn.." en dat wist zij, maar Paul sprak het niet uit en daarom zei ze het maar tegen zichzelf. Om haar geweten te sussen besloot ze het gat niet te stoppen. Ze had echter in een of ander tijdschrift gelezen hoe je een bloem kon knippen uit de stof aan de achterkant van de stoei — daar zag immers geen mens iets van — en daarna kon je de bloem over het gat op de armleuning naaien. Volgens het artikel was het doodeenvoudig. Je kon het in tien minuten klaarspelen. Vroeg in de middag, toen Boy zijn middagdutje deed, ging ze aan het werk. Het knippen van de bloem uit de rug van de stoel was een karwei van niks. De hoekjes van de bloem plooide ze netjes over de kromming van de armleuning. Met grote steken naaide ze de bloem op de stof van de stoel — ze prikte zich een paar maal flink in de vinger — en toen het klaar was leek het alsof een speelse windvlaag de bloem daar op de armleuning had laten neerdwarrelen.

„Ziet er fraai uit," zei Paul trouwhartig. Toen viel Jenny opeens uit: „Niet waar, het is helemaal bedorven."

„Zoals je wilt," zei Paul. „Het is erg lelijk. Maak een nieuwe overtrek."

Maar dat gebeurde nooit, want Jenny weigerde halsstarrig. De bloem bleef waar zij was, een herinnering en een stil verwijt aan haar zorgeloosheid

De vreemde blik in Pauls ogen verscheen vrij geregeld nadien. Bijvoorbeeld toen de stofzuiger van mrs. Scarlet zulke vreemde geluiden maakte, dat Jenny hem niet langer durfde gebruiken en Pauls onderzoek een groot stuk touw aan het licht bracht, dat in de motor was gedraaid. En toen die keer, dat ze 's avonds naar de schouwburg moesten en Jenny vergeten had Pauls costuum van de stomerij te halen. En nog verschillende keren als Paul moe van zijn werk kwam en de kamer in grote wanorde vond. Het kwam natuurlijk omdat ze het ineens wilde. Als je vol ijver en werklust zat, kwam er nooit iets van terecht. Hoe meer ze probeerde hoe meer de dingen mislukten. En waar 't aan lag? Ze wist het niet.

PAUL kwam binnen met Boy in zijn gestreept pyamaatje. Jenny was net bezig haar lippen aan te zetten en glimlachte tegen hem in de spiegel; een glimlach, die zei: „Zie je wel, ik ben al helemaal klaar en ze zijn er nog niet eens."

(Vervolg op pag. 26)