is toegevoegd aan uw favorieten.

Het Noorden in woord en beeld, 1949, no 19, 14-05-1949

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vlees en zorgen, dat alles tegelijkertijd klaar was. Vele vrouwen — Helen niet uitgezonderd — zouden zich opgewekt met hun gasten hebben beziggehouden, in de rustige overtuiging, dat alles in de keuken goed ging en dat op het juiste ogenblik een uitstekend etentje klaar was om opgediend te worden. Veel vrouwen. .. maar Jenny niet. Ze kon alleen zeker zijn van een goed resultaat als ze voortdurend oplette Maar toch speelde ze het klaar. Haastig heen en weer lopend tussen keuken en kamer dekte ze de tafel en nam af en toe een slokje van haar coctail. Het vlees was mals en rook heerlijk. Zelfs de aardappelen, als door een wonder, waren gaar. Ze kon tevreden zijn. Plotseling voelde ze zich gelukkig. Alles liep op rolletjes en Paul amuseerde zich.

„Ja," antwoordde ze op Helens ernstige vraag. „Boy accepteerde Paul als zijn werkelijke vader. Maar later als hij oud genoeg is om het te begrijpen, zullen wij hem de waarheid vertellen."

Helen knikte goedkeurend. „Dat is uitstekend," oordeelde ze.

„Hij is gek op Paul, begint om vijf uur al te vragen waar pappa blijft. Als Paul thuiskomt heeft hij geen rust, totdat zoonlief naar bed is, want hij moet voorlezen en allerlei spelletjes doen. Op een avond," vertelde Jenny, „kwam Paul pas na achten thuis, maar ik kon Boy niet naar bed krijgen. Hij vertikte het gewoon "

„O, ze zijn allemaal hetzelfde," lachte Heien, „Als je ze tenminste hun gang laat gaan. Als Bob des avonds thuis komt geef ik Billy precies vijftien minuten. Ik geloof niet, dat als mannen de hele dag gewerkt hebben en moe zijn, ze nog lust hebben zo'n kleine springin-'t-veld op hun schoot te hebben. Ik denk dat ze dan meer behoefte hebben aan rust."

„De kleine duvel," grinnikte Bob. „Na een uur ben ik doodmoe. Helen heeft de hele dag haar handen vol met hem, dat kan ik je wel vertellen."

„O, maar ik kan hem wel aan," zei Helen rustig en Jenny twijfelde daar niet aan.

Ze wierp een steelse blik op Paul, maar misschien had hij niet geluisterd, want hij zei: „Vertel eens, Bob, hoe gaat het eigenlijk met onze oude zaak. Nog steeds hetzelfde als toen ik wegging?" „O, je bedoelt bij Farr-Keeley," zei Bob. „Eerlijk gezegd weet ik het niet. Ik werk daar niet meer."

Paul keek heel verbaasd op. „Sinds wanneer dan?"

„Sedert ik uit dienst ben." Bob stak een cigaret op en blies in gedachten een rookwolk voor zich uit. „Ze hebben mij mijn oude baan aangeboden, maar ik heb me bedacht. Ik kon een betere krijgen. Ik ben nu bij Linotone."

„Hoor hem eens," zei Helen overdreven. „Hij heeft zich bedacht. Paul, laat ik je vertellen, dat ik er voor gezorgd heb, dat hij die oude baan niet meer opnam. Hij was er anders in geen duizend jaar weggegaan. En nu zit hij hier en strijkt alle eer op van iets waartoe ik hem heb gebracht."

„Nou ja," zei Bob. „Ik vond het alleen erg beroerd om hen te passeren, omdat zij al die tijd, dat ik in dienst was, die plaats voor mij hebben vrijgehouden. Maar Helen heeft gelijk, ik was hen niets verschuldigd. Dus wat weerhield me om weg te gaan?"

„Dat zou ik denken," bevestigde Helen.

„Ik had er geen flauw idee van, waar ik anders een baan zou kunnen krijgen, toen ik de oude Keeley vertelde, dat ik niet terugkwam. Ik vertrouwde zuiver op mijn geluk en ik had Helen achter mij. We wisten, dat het op een of andere manier goed zou aflopen. In het uiterste geval had Helen in betrekking kunnen gaan, maar gelukkig was dat niet nodig."

Helen, die naast hem zat, gaf hem een tikje op de hand.

„Ik heb me geen ogenblik zorgen gemaakt," zei ze. „Bob en ik vullen elkaar reuze goed aan, wij passen

echt bij elkaar."

„Stel je voor, dat Paul zijn baan opgaf, zonder dat hij nog een nieuwe had," dacht Jenny met een rillinkje van schrik. Zou zij hem dan terzijde kunnen staan? Paul en zij waren geen ideaal stel, niet zo als Bob en Helen.

I-aui was klaar met zijn dessert en roerde afwezig in zijn koffie. Klaarblijkelijk waren zijn gedachten heel ergens anders.

„Ik help je even met afwassen," zei Helen, toen ze van tafel opstonden, maar Jenny sloeg het vriendelijk aanbod resoluut af. Ze zou niet gaan afwassen, ze zou het vaatwerk in de gootsteen opstapelen en dan vergeten. Ze haalde de tafel af en sloot dan de keukendeur achter de wanorde daarbinnen Dit was haar grote fout.

HET was een gezellige avond geweest, zoals Helen zei, toen zij en Bob om elf uur aanstalten maakten om te vertrekken. „Jullie moeten beslist ook eens een weekend bij ons komen logeren, hoor," zei Helen bij de deur. „Jullie zijn altijd welkom." Ze zweeg plotseling en hief haar hoofd op. „Ruik ik geen rook?" Een ogenblik stonden ze doodstil. Met één stap was Paul bij de 'keukendeur en opende die. Grote, dikke rookwolken bolden naar buiten. Een kleine, lekkende vlam laaide steeds hoger op. Paul baande zich een weg door de rook en greep een pan. Hij wilde deze onder de kraan houden, maar een hoge stapel vuile borden en schalen maakte dit onmogelijk. Wild keek hij rond naar iets anders om de vuurgloed te doven.

Helen schoof langs hem heen, greep een pak tafelzout van de keukenplank en gooide deze leeg boven de kachel. Het vuur ging uit. „Een theedoek," zei Helen kalmpjes. „Je hebt hem zeker op de kachel laten liggen en toen heeft hij vlam gevat. Er is gelukkig geen schade."

HIERNA gingen de Merrils werkelijk weg. Jenny stond als versteend te staren naar het vuile interieur van het keukentje. Paul sloot de deur achter de Merrils. Hij wierp een blik op haar strak gezichtje en zei snel: „Het geeft niets, hoor. Morgen is het Zaterdag en dan help ik je met schoonmaken."

„Nee," schreeuwde Jenny onbeheerst. Haar stem was hees van de ingehouden tranen. „Ik zal het zeil doen. Ik heb het gedaan en ik maak het schoon. Ik.... ik...." Zo ver kwam ze en toen begonnen de tranen te stromen. Ze liet zich neervallen op de divan en verborg haar gezicht in de kussens en snikte. Ze voelde Pauls hand op haar schouder, maar dat maakte de dingen nog veel erger. Ze wilde geen troost en ze schudde met een schokbeweging de hand van haar schouder.

„Wees alsjeblieft niet meer zo geduldig," zei ze in het kussen. „Ik heb weer alles bedorven. En maak me nu niet meer wijs, dat het je niets kan schelen, want dat is niet waar...."

Paul gaf geen antwoord en het duurde zo lang, dat ze vreesde, dat hij de kamer was uitgegaan. Schuchter hief ze haar hoofd van het kussen. Paul zat in zijn stoel en keek naar haar.

„Hallo," zei hij. „Voel je je wat beter?"

Hij glimlachte aanmoedigend. Ach, nu zou het zo eenvoudig en zo heerlijk zijn van de divan op te springen en aan de uitnodiging van die glimlach gevolg te geven, zich in zijn armen te werpen en zich weer te laten overtuigen, dat het heus zo erg niet was, dat brand in de keuken iets was, dat iedereen kon overkomen, zelfs iemand, die zo volmaakt was als Helen Merril. Het zou evenwel geen oplossing zijn. Natuurlijk had hij nu medelijden met haar en wilde hij haar vergeven. Maar de volgende keer zou het immers net zo gaan en telkens zou haar onhandigheid grotere ergernis geven.

(Vervolg op pag. 28)

heerlijke

koek

J>cuJa

n.uPaul C. Kaiser Matter dam

Wilt Gij Onderwijzer worden ? ? Vraag dan eerst inlichtingen bij De Bekende Schriftelijke Cursus, die met succes opleidt voor het Staatsexamen voor Onderwijzer! Ook dit jaar weer vele geslaagden. Aarzel dus niet langer, een mooi beroep wacht U en... 't wordt tegenwoordig goéd betaald! HILVERSUM SOESTDUKERSTRAATWEG 83

FiJNE Oliën, kostelijke essences en Silvikrin, schenken U deze nieuwe haarcrème. Silvifix houdt Uw haar, 16 uur lang, keurig gekapt en geeft het die mannelijke schoonheid.

welke Uw persoonlijke distinctie uit doet komen

voor het haar van HEREN