is toegevoegd aan je favorieten.

De tuin; geïllustreerd maandschrift kunst letterkunde tooneel muziek politiek sociologische wetenschappen en maatschappelijk werk, jrg 1, 1899, no 4, 1899

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

om de wolven te verjagen, meende zij gekkend. Ze wendde met een kort gebaar heur hoofd en schudde de dikke haarvracht van uit het aangezicht en ze barst uit in een kikkerende, heldere schaterlach.

De man voelde zich nu wat geruster met die opene gulheid en hij zette zich vierkanter op den stoel.

’k Heb u hooren zingen, dat ging heel schoon ; ge maakt het hier lustig in ’t woud!

Haar lippen monkelplooiden gevleid.

k Zou ook willen zóo kunnen zingen! We leeren dat hier van de vogels. En weer helmde haar blijde lach.

Als ze wat gezwegen hadden.

Ge bendelt rond het land met goeds ? vroeg zij, naar het houten baksken doelend.

Hij achtte zich voldaan door die vraag en hij deed om ’t ding te openen.

Zie, ’k zal u iets toonen! iets dat ’k zelf gemaakt heb, en ’k moet daarmee nu naar stad om ’t te verkoopen.

Hij haalde het vreemd gedoe eruit en plaatste het in de klaarte op den werkblok.

Zoei, zoei! mensch, wat is dat? zij was recht gesprongen en kwam ijlings achter den vent staan. Zij sloeg de handen ineen vol bewondering.

Ja, dat heb ik gemaakt! deed hij met gemaakte zelfvoldoening. o

Eerst zag zij anders niets als een onkennelijke foefeling van rechte en scheunsche .stokjes in hout, ’t was maar na lange kijken dat ’t ding een vorm en bediedenis kreeg.

O, mensch da’s schoone, da’s schoone! geef het mij en vraag al wat ge wilt; heur oogen smachtten met gespannen verwachtingnaar zijn toestemmenden „Ja”.

Zij stak reeds de handen uit naar ’t wonderschoone werk maar de vent schaterde luide om de koddigheid van haar kinderachtige aanmatiging.

’k Heb daar zoowat vijf jaren aan gewrocht en t ding en gaat voor geen klein geld uit mijne handen, zei hij ernstig.

Swane s zuivere trekken en verroerden niet. Kijk, hier, zei de vent die haar nu al de weerde van zijn werk wilde doen uitkomen, en haar overtuigen dat haar vragen zot was: T r • >. «11 ‘~i> 1

— Kijk, hier in ’t midden da’s een kruisboom, zie met z’en takken en wortels da’s allemaal uit éen tronk gesnekkerd! en hij wees op een fijn nagemaakten boomstam met dweershout en afgeknotte takjes en blaren: iets lijk een dingen uit een kinderspeelgoed doos.

Dat is ’t kruis en daar de Christus alles uit geelglad bosseboom gesneden, ~ zie al de ribben en wreede wonden, en die oogen. . . en die doornen kroon . ..

Swane stond altijd achter den vent met heur borst op zijn schouder geleund om beter te zien, zij asemjaagde van verwondering. De vent voelde de bolde haarkrullen tegen zijn wang kittelen en de hitte van heuren adem. EI ij bleef zoo, halfverlegen om zijn moeilijke houding gebogen staan en hij glimlachte als hij bezijds uitkeek om de

reine bewondering uit heur openhangende lippen. Die oogen zitten figuurlijk in zijn hoofd en ge kunt al zijn haarkes tellen, zuchtte zij.

— Hier hebt ge de lancie, en de spons, daar de ladder; — ddar hebt ge de haan van sint Pieter, de beurs met zilverlingen, de nagels, de slang en de wereldbol, de teerlingen; ... en dat hier is de dood — die ribbenkast en die doodskop, zie ne keer hoe dat holde en licht uitgepeuterd is: dat geraamte kostte mij bijna zooveel werk als heel de boel andere biibehoorten.

L/XJ Hij werd moe van die gebogen houding, rechtte zijnen rug, dwong het wijf zoetjes van hem en ging een stap achterwaarts om zijn werk van gepasten afstand te bekijken. Swane verademde niet; ze stond mijmerachtig met den vinger in den mond te wegen over al de dingen die ze nu, best aangetoond, nog duizend keeren schooner achtte. n '7 1 . .11 . . .

’k Zou dat . . . willen, zei ze, heel aangedaan en om ’t niet meer te zien, schreed zij naar heuren werkstoel weêr. Maar opnieuw hankerden heur oogen naar die houten snekkerweelde en dan keerden ze smachtend naar den vent. Die lachte uiterlijk om hare weemoedelijke begeerte en hij voelde er nu ook deugd bij haar zoo gevangen te houden in een verlangen naar ’t geen hij heur niet g-even zou.

Als ge mij nog eens dat schoon liedje zingt, monkelde hij schalks om haar te paaien; en zijn arm deed reeds eene beweging om den schat weer weg te sluiten. Maar dat woord had Swane doorschokt en haar wezen klaarde schielijk op. Zij schaterde een klinkkikkerende lach, legde de armen wijduit achterover op de leuning van den stoel, zij schudde haar krullen, liet haar hoofd tegen de wand leunen en bleef daar, de borst hoogopgolvend, achterover liggen denken. Haar dikke roodronde lippen aarzelden, krulden open, heur oogen zochten rond, besloten, en ineens met een heftigen haal die heel haar lijf verdaverde smeet zij een langen luiden toon die heel het hutje doorronkte en weêrhelmde buiten tegen de boomen. Die greep liet zij zachtjes vergaan en uitsterven met een wisseling van kriemelend tongspelen dat klon\ en daalde, en 't werd een nieuw opstormend en fel kelenfeest, afgekapt gerond en gekruld dat uitweende als een zacht waterglijdend mierden in een vreemden droom met zoeten orgelzang.

Mine noot es groot ende onbekent den lieden

.. ciiuc U11UCK.CI1V uen ueaen Si sijn mi wreet want si mi gherne scieden

— waut ai iiu giierne scieaen Daer mi de crachte van minnen al toe rieden

Sine kinnes niet ende ic en caent hen bedieden

xN.iimca iiici ciiuc IC CU cacni nen oeaieuen Dus moetic plegen dat ic ben

X-/UO iiiuctjc picgcii uai u; ueii Dat minne bracht hevet in minen zin

Ic ben in dien dies wille ic mi ghenieden.

Van minne en clagic ghene pine

Mi staet haer altoos onderdaan te sine

ixav-i uiiiici ua.cn ic siiic Daer syt ghebiedt lude en stilkine

Men canse niet bekinnen dan in scine

Hets in wonder onverstaen

Dat mijn herte dus hevet bevaen

x-'u.L iiitjii iici tc U.U» licvci ucvacil Ende doet dolen in ene wilde wostine

Soe vrede wostinen wart noyt gheseepen

So de minne in haar landscap can maken

OU uc miiiuc jii licvci id.iiu&Uctp ca.ii iija.i\.cii Want si doet met begherten na hare haken

Ende sonder kinnen ha er wesen smaken

builuci A.imxcij. liuci wcacu aniiiKcu Si toent hare alse in een vlien

Men volget hare ende si blivet onghesien

Dit doet ellendeghen herten altoos waken.

SIMPLEX-RIJWIELEN HET LECERRIJWIEL.