is toegevoegd aan uw favorieten.

De delver; het vrije kunstorgaan, jrg 10, 1936-1937, no 7, 1936

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Glazounoff op het klavier veel voorgespeeld. Met Rimsky-Korssakoff heeft Glazounoff de Igor geheel voltooid.

Borodin was evenals Moessorgsky geen meester in de instrumentatie. Men moest hen bij het uitwerken van hun genieuze muzikale gedachten altijd helpen. Vooral Rimsky-Korssakoff bood hun altijd bij het instrumenteeren de behulpzame hand. Alzoo is het thema-materiaal van de ouverture „Prins Igor en de A dur Symphonie van Borodin, maar verder de geheele bewerking en instrumentatie van Glazounoff.

Wij hopen meer werken van deze verwaarloosden grooten Russischen componist te mogen hcoren. Zijn werken munten uit door prachtige klankcombinaties, mooie melodieën, tevens zijn zijn werken technisch volmaakt geconcipieerd, waardoor hij voorheen in de geheele wereld levendige waardeering ondervonden heeft, waartoe ook hebben bijgedragen zijn balletten ~Raymonde”, ~Ruses d’amour”, ~Jaargetijden”, die in buitengewonen fijnen stijl geschreven zijn.

NICOLAI MJASKOWSKY

Mjaskowsky, geboren 1881, was als componist tot 1917 weinig bekend, en zelfs min of meer veronachtzaamd. Hij was leerling, o.a. van Rimsky-Korssakoff en studeerde tevens aan het conservatorium met Prokofieff. Hoewel Prokofieff jonger in jaren was dan Mjaskowsky, was zijn succes grooter. Mjaskowsky’s wereldbeschouwing en levensopvatting hebben iets van Dostojewski’s gebroken, ziekelijken geest. Men vindt onder de Russische componisten vele van dergelijke psychologische raadsels. Ik noem hier o.a. Moessorgsky, Tschaikowsky, Skrjabin, die toch eigenlijk alle in sommige opzichten abnormaal waren. Mjaskowsky en ook Samuel Feinberg hebben ook van die psychologische afwijkingen. Toch is Mjaskowsky een interessante persoonlijkheid. Men beschouwt hem in Rusland als een tweeden Tschaikowsky. Mjaskowsky is een componist met een groote ziel, maar met een gebrek aan evenwicht en een ziekelijke emotie, die tot uiting komen in zijn scheppend werk. Zijn muzikaal denken is vaak primitief. De voornaamste kenteekenen en overeenstemmende fazen zijner composities werden gevormd door Glazounow en Tschaikowsky, verder door Skrjabin, in mindere mate door Wagner in zijn vroegere werken en eindelijk door een vrij duidelijk indringen van de lyriek van Rachmaninoff. Hij houdt van dissonanten, van wrange, onwerkelijke, snijdende harmonieën. Steeds en overal evenwel, zooals in den aanvang, vinden wij den voor Mjaskowsky karakteristieken aanleg om weerstand te bieden, verbonden met een zekere verfijning, waaruit een eigenaardig harmonieus weefsel ontstaat; somtijds iets geraffineerd gruwelijks, soms iets wrang vrcuwelijks. Hij geeft zichzelf geheel in de muziek en poogt alles van zichzelf weer te geven. De sombere en in zichzelf gekeerde Mjaskowsky heeft een rijk palet van gemoedsaandoeningen, hierbij heeft hij veel van Tschaikowsky overgenomen (Symphonie Pathetiek). Hij gebruikt in zijn composities veel het onheilspellende koraal ~Dies Irae” als leitmotief van