is toegevoegd aan uw favorieten.

De delver; het vrije kunstorgaan, jrg 10, 1936-1937, no 10, 1936

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

KERMIS

(een korte roman) fragment

Als ik over de brug leun, zie ik de treinen gaan. i_„ 1 . , .

Vlak onder me raast een locomotief, de zoete stank van dikke, witte rook maakt me draaierig. Toch kijk ik nog naar de rode en groene lichten op het brede traject en ik maak er een feest van of een spelletje zonder zin. Ue sneltrein uit is gepasseerd. Parijs moet nog komen doch ’t duurt te lang om er op te wachten.

En dan is het koud! Het is hier altijd koud. i„ j 1 . .. .

hl de eerste tijd, toen ik nog niet wist wat er achter de blinde muur was, ouwde ik er avond aan avond een stukje verleden achter op en speelde er de verveling in weg die me zo tergt.

oen dacht ik ook, dat de -overkant- de Zweedse kust was en er romantische huizen in de stad waren.

Nu, achter de muur is een drassig land, een fabriek en een berg vuilnis: papier en scherven en stro, en de overkant is slechts een half uur ver met een veerpont en lijkt niet op Zweden.

Maar in het stadsmuseum kan ik oude huizen vinden, doch niet wat ik zoek. Als ik mijn koffer dwars in mijn kamer zet, kan de deur niet goed open f f andersom dan kan ik de stoel onmogelijk in de zon zetten, zo klein is het er.

Eerst maakte ik dat hok elke dag anders, combinatie van stoel en kist en plaatjes aan de muur en geleidelijk nam ik me voor, om een kastje te timmeren, een gordijn op te hangen, een bordje aan de deur te spijkeren met mijn naam er op.

Als ik het voldoende had overdacht, had ik er al genoeg aan, ’t dient ook nergens toe.

Als ik zover ben gekomen, sluipt het verlangen met zachte schreden rond me heen een verlangen wat verdwijnt, als ik er vorm aan geven wil en wat er overblijft is leegte.

Verschillende perioden kan ik rangschikken, de herinneringen eraan zijn reeksen comische, tragische, realistische en dromerige stemmingen. Ik vul er de stille uren mee, doch betrap me op de onwaarheid van te fantaseren zoals ik een verhaal, een film of een sprookje langs de waarheid heen het glijden.

Hier laat zich niets meer onderbreken tot gelijkgestemde fragmenten, ik ervaar de gestadige verveling pijnlijk nauwkeurig.

In een gecomponeerde roman verdwijn ik zorgeloos in een huis of in de mist of m de armen van het wonder zelf. Hier verdwijn ik in de werkelijkheid en vind me terug in een kleine, kale kamer of op de spoorbru<^

is het niet bespottelijk, jets anders te wensen?

Moet ik wéér mijn leven indelen als één a;rote lenigen en gelijk de meeste van miin kennissen dat doen, zich in een cirkel sluiten van klein zelfbedrog waarbn ze de sater uithangen voor de nimf? God spare hen de ontgoochemg: de eenzaamste plaats op de wereld is de werkelijkheid waarvoor men vlucht, in troepen of in eenzaamheid en de talrijke surrogaten voor het