is toegevoegd aan uw favorieten.

De delver; het vrije kunstorgaan, jrg 11, 1937-1938, no 7, 1937

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een geboren aanleg voor het decoratieve. Zonder de uitdrukkelijk ethische bedoelingen van de styleerende meesters, en ook (God dankl) zonder veel theorieën, scheppen zij vrij, speels en luchtig. Te vluchtig soms in de teekening. Het stukslaan van den vorm door de expressionisten -werkt bij hen in zooverre na, dat ook hun de juiste, verantwoorde vorm onbelangrijk voorkomt, althans niet important genoeg om den vollen aandacht te krijgen. Wat dan, indien men de details bekijkt, storend kan werken, dat valt echter weg in de stroomende beweging van het geheel. Ook valt het weg door de ontwapenende virtuositeit, waarmede alle technieken zijn beheerscht en toegepast, de techniek der glazeniers, zoo oorspronkelijk, en zeer persoonlijk behoerscht door Nicolas en daarnaast de blijmoedige, voor geen oppervlak terugschrikkende duri van een geboren decorateur als Charles Eyck. Dat de maniëristisch langgerekte, zwierig en vaak ook expressief bewegende figuren van Nicolas toch wel degelijk in streng verband kunnen worden gearrangeerd, bewijst het groote samenstel van twee maal vijf spitsboogvensters in de O.L.V. hozenkranskerk te Arnhem, waar telkens de hoofdgroepen boogvormig over het oppervlak van vijf vensters zijn aangebracht. Toch blijft de versiering geheel los binnen deze vensters, met rondom een zilvergrijzen rand, die zeer typeerend is voor de tonaliteit van het geheel.

En hoe met een luchtigheid, die herinnert aan het Rokoko, een groot wandoppervlak, een gewelf, bewegelijk overspeeld kan worden, bewijst b.v. Charles Eycks schilderwerk in de kerk te Beek-Genhout. Zoo ontstond een decoratieve kunst met wel geheel andere gezichtspunten. Wij spreken hier over de charme van deze versiering als zoodanig. lets anders is de kwestie in hoeverre de vlotte, vituose kunst van deze schilders voor een kerk wenschelijk is. Eén ding toch is een feit, dat dit werk allesbehalve diep gaat om niet te zeggen dat het dikwijls is van een verbijsterende oppervlakkigheid. Jan Engelman en anderen ten spijt. En nergens stoort dit méér dan in de Christusfiguur, de hoogste en moeilijkste opgave voor een kunstenaar. . . .

Wat vertelde Wackenroder over Raphael? ... „es sei immer sein höchster Wunsch gewesen, die Jungfrau Maria recht in ihrer himmlischen Vollkommenheit zu malen; aber er habe es sich noch immer nicht getraut. In Gedanken habe sein Gemüt bestendig an ihrem Bilde Tag und Nacht gearbeitet; allein er habe es sich gar nicht zu seiner Befriedigung vollenden können . . .."

Goed Wackenroder was een romantische jongeling uit het einde van de 18de eeuw, toen de romantiek ten allen kant begon te bloeien en veel van wat hij schreef, lijkt ons nu wat overdreven en wat sentimenteel, maar toch....

Alles stroomt en alles groeit en wie weet wat nog voor evoluties mogelijk zijn. In ieder geval is dit een Kunst „waar