is toegevoegd aan uw favorieten.

Die constghesellen; maandblad voor de beeldende kunst-orgaan van de Nederlandsche Vereeniging van Kunsthandelaren, jrg 2, 1947, no 8, 15-08-1947

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kunstschatten uit wenen

In het Rijksmuseum te Amsterdam is deze zomer een tentoonstelling ondergehracht, van een belangrijkheid, zooals dit 60 jaar oude gebouw, nog nooit tusschen haar muren heeft geherbergd. De Musea van Wenen, kerken en kloosters van Oostenrijk hebben een keur van zoo ongeioof’lijke schatten aan schilderijen, waaronder meesterwerken uit de Italiaansche Renaissance, Hollandsche 17deeeuwers, beroemde Vlamingen en Spanjaarden, reeksen Vlaamsche wandtapijten, wapenrustingen, vorstelijke- en kerkelijke sieraden, geïllustreerde handschriften, sculpturen, ivoren voorwerpen, alles in een uitgezóchte kwaliteit en in een verbazingwekkende variatie in ons Nationale Museum tentoongesteld.

Na jaren van verwijdering door oorlog en bezetting, haat en wanbegrip herstelt het herboren Oostenrijk het cultureele contact met ons land door voor den duur van drie maanden ons deze schatten af te staan.

Het lag in de bedoeling van de organisatiecommissie van deze tentoonstelling om in Holland werken te laten zien van die Meesters, die in onze Musea in het geheel niet of zeer slecht vertegenwoordigd zijn.

De Hollandsche collectie’s en Musea herbergen toch in hoofdzaak de werken van onze gouden eeuw. De Weensche Musea daarentegen zijn evenals de meeste bnitenlandsche Musea meer internationaal georiënteerd.

Reeds Rudolf 11, een van de grootste kunstverzamelaars van zijn tijd, verzamelde op zijn slot te Praag met groote smaak werken, die nu nog als de sterren van de Weensche Musea worden beschouwd, o.a. van Dürer „de marteling van de 10.000 Christenen.” eenige belangrijke Breughels en mythologische schilderijen van Correggio.

De toestand van de Breughels was helaas van dien aard, dat men het risico van transport en temperatuurswisseling niet aandurfde, deze zijn dan ook thuis gebleven.

De eigenlijke grondlegger van de verzameling was Aartshertog Leopold Wilhelm 11, die als Stadhouder van de Zuidelijke Nederlanden in Brussel een voor dien tijd zeer groote schilderijen-verzameling bijeenbracht. Door zijn opvoeding aan het Spaansche hof is hij opgegröeid in een vereering voor de werken van Titiaan en Tintoretto, die hij in het Escoriaal had leeren liefhebben. Maar ook de

In (lie National (joÜery in n very important three montlis’ exhihition of art-works from Vienna is held.

J'fere the graat Italians of the 17 Centunj Titiaan and Finioretto are to he seen, the Pieniings Ruhens and Van 'Dlfck, works of Velasquez, hut also of the famous TDutchmen Remhrandt and Vermeer, Further nuwhers of mural hangings, suits of amour, princely ornaments, manuscripts. sculptures and ivory articles. ]~fere ono gefs an idea of what has heen effected in the domain of ecclesiastical and secular ar/ since the mtddle ages.

werken van Hollandsche en Vlaamsche Meesters hadden zijn belangstelling en werden met groote liefde bijeengebracht. Het meer merkwaardige, dan mooie schilderij van David Teniers de Jonge geeft ons een kijkje op de wijze waarop destijds zoo’n verzameling was opgesteld. De schilder, die conservator was van de verzameling van de Aartshertog, zien wij links in het midden geplaatst tegenover zijn „principaal” en toont deze eenige nieuwe aanwinsten. De geheele achterwand tot de balken zoldering toe, wordt ingenomen door beroemde schilderijen, die lijst tegen lijst zijn opgehangen. De meeste van deze werken maken nu nog deel uit van het Weensche Kunst-historisch Museum en velen hiervan zijn thans hier aanwezig.

De groote zaal met de 13 schilderijen van Titiaan is voor het Hollandsche publiek een zeer unieke gelegenheid om deze Meester in uitingen uit verschillende perioden van zijn lange leven te leeren kennen. Gedurende drie generalie’s was hij de leidinggevende figuur van de Veneliaansche schilderschool. die zich onder zijn invloed steeds meer ontwikkelde in de richting van grootere eenvoud en zachte, warme kleur.

De kunst van Titiaan is voor ons, nuchtere Hollanders, wat vreemd.

De houdingen van zijn figuren komen ons wat geposeerd voor.