is toegevoegd aan uw favorieten.

Tijdschrift van het Aardrijkskundig Genootschap, 1942, 01-01-1942

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de koperreserves in de provincie Ergani, waar het erts een gemiddeld gehalte van 16 % koper vertoont. Ongetwijfeld heeft de aanleg van de spoorlijn Sivas-Erzoeroem, waarop in Zara de verbinding met Ergani aansluiting vond, de productie van de kopermijnen in Ergani, die verreweg het grootste deel van de Turksche koperproductie leveren, bevorderd. Vervolgens zijn de kopermijnen ten Zuiden van Batoem aan de Russische grens bij Artvin van beteekenis. Hier bevindt zich de Kuvarshan-mijn, welke reeds voor den Wereldoorlog door het Duitsche Siemens-concern voor een productie van 2 ooo ton koper per jaar werd ingericht, doch waarvan de exploitatie tot 1937 op zich liet wachten. De eveneens in de omgeving van Artvin gelegen Mourgoul-mijn, die volgens opgaven in 1912 reeds 3000 ton koper heeft geproduceerd, is in 1940 opnieuw in bedrijf genomen en zal in de toekomst de Ergani-mijnen de loef afsteken. Zoowel bij Ergani als bij Artvin zijn smelterijen gebouwd; die van Ergani heeft een capaciteit van 8000-10000 ton koper per jaar. De huidige Turksche koperproductie zou reeds 12000 ton per jaar bedragen.

Chroom. De winning van chroomerts in Turkije biedt eveneens groote mogelijkheden. Er zijn niet minder dan 117 vindplaatsen vastgesteld, waarvan er tot op heden slechts 20 worden geëxploiteerd. De groeve met de grootste productie is bij Boersa in West-Anatolië gelegen, terwijl de rijkste vindplaats zich bij Guleman ten Oosten van de kopergroeven van Ergani bevindt. In dit laatst genoemde district, hetgeen volgens Amerikaansche gegevens voorbestemd is om één van de meest belangrijke chroomproductie-centra ter wereld te worden, wordt het erts sedert 1939 in dagbouw ontgonnen en met behulp van een kabelspoor naar den spoorweg Ergani-Diyarbekir vervoerd. Ofschoon het grootste gedeelte van het gewonnen erts onbewerkt wordt uitgevoerd (dat van Guleman via de haven Mersin aan de zuidkust), bestaan er plannen voor de vestiging van een Turksche chroomindustrie te Kutahya. Afgezien van de niet gepubliceerde cijfers van de Russische chroomertsproductie, bekleedde Turkije in 1938 met een productie van 205 000 ton per jaar in de wereldranglijst de eerste plaats. De uitvoer van deze grondstof, welke van alle mijnbouwproducten de hoogste uitvoerwaarde vertoont, beïnvloedt niet alleen de Turksche handelsbalans gunstig, maar stelt het land ook in staat den opbouw van de staalindustrie (te Karabuk, ten ZO van Zonguldak) te vergemakkelijken.

Door den huidigen oorlog bestaat er voor de antimoon- en mangaanvoorraden van Turkije een verhoogde belangstelling. Antimoon wordt in Europa en in het Nabije Oosten buiten Turkije alleen in Joegoslavië aangetroffen, terwijl de grootste producent China ten gevolge van de Japansche blokkade voor de wereldmarkt geen beteekenis heeft. De Turksche antimoongroeven bevinden zich bij Tokat, dat ten NW van Sivas ten Oosten van de spoorlijn Samsoen—Sivas is gelegen. De productie van mangaanertsen, welke bij Eregli worden ontgonnen, liet in 1939 een uitvoer van 15000 ton toe.

Met het oog op de groote behoefte aan zwavel, in verband met den