Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dry ft en in staat stelt. In lijnen geest spraken bijna alle Hervormers; en van daar in de Protestantsche Kerk van nu af de onderscheiding lusschen fFet en Evangelie, het Vet-bond der werken en dat der genade! Er scheelde echter nog veel aan, dat men in die Kerk de zaak goed begreep, en nog meer, dat men 7.e goed toepaste op het Christelijk leven. De zedelijke kracht van het Evangelie werd wel niH ga n schel ijk voorbijgezien, maar het werd toch meest als eene verzameling van leerstukken behandeld; en die de zedeleer ontvouwden , deden dit veelal naar de tien geboden en de natuurlijke zedewet, voornamelijk van daden sprekende en meer op de geboden van Christus, dan op Hem zeiven wijzende. En zoo zijn daarna niet alleen, hetgeen nuttig was, onderscheiden — maar zelfs geheel en al van elkander afgescheiden — de beschouwende en de beoefenende Godgeleerdheid, beide, en vooral de laatste, niet weinig van zekere wettische denkwijze doortrokken, waarop, wat de zedeleer betreft, ook de afwisselende wijsgeerige stelsels geen' geringen invloed oefenden. Anderen weder, leregt inziende, dat het Evangelie gegeven is om den mensch te vormen en te volmaken, hebben deszelfs zedeleer, naar hunne gedachte vroeger te veel verwaarloosd, meer op den voorgrond geplaatst, de Hervormers beschuldigd, dat zij, in de tegenstelling van Wet en Evangelie te ver zijn gegaan, en paulus uitspraken aangaande de Wet, als ongenoegzaam tot der menschen heil, enkel op de Mozaïsche Wet, en wel bijzonder op haar ceremonieel gedeelte, toegepast. Kast's Wijsgeerte werkte hiertoe vooral mede, daar deze den mensch als redelijk en zedelijk wezen leerde beschouwen, dat gehoorzaamheid schuldig is aan de, zijner nature ingeplante, stellige wet, en

l

Sluiten