Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

om doode Turkenzielen tot levende tempels des Heeren om te bouwen, den Verlosser toch welgevalliger zou wezen dan oorlog te voeren om een wel heilige, niettemin ledige graf...

Wie harten wint, beschaemt den helt, die steden dwingt.

Bouillon had het kruistochtidee vroom geplant, Franciscus besproeide het met evangelischen zin, God verleende er wasdom aan en na de ridderorden

Voor inbreuck van den Turck en 't juck van Barbarijen, Gesticht om 't kruisgeloof te vrijen

verwekte de Heer Ridder Inigo van Loyola (•j'1556). Hoewel Loyola eerst heel wat minder vroom dacht dan Bouillon, eens bekeerd groeide hij tot een kruisridder met zijn zinnen gansch op het Heilig Land gezet, maar tot een ridder naar den geest van den Poverello : geen Turken gaan dooden, wèl doode zielen het leven van den Verrezene gaan bijbrengen.

Met dit apostolische doel wierf Inigo zijn eerste wapenbroeders, om ten strijde te trekken volgens de tactiek van Sint Franciscus. In het geschiedkundig openingsartikel van dit tijdschrift vertelde E. P. Monnens reeds, hoe Inigo zijn compagnie aanvankelijk bedoelde als een missieorde zich geheel wijdend aan de bekeering van de Palestijnsche Moslims, en hoe dit oorspronkelijke plan door de Voorzienigheid zelf gewijzigd werd (1).

Doch « een heimelijke trek » bleef Ignatius' hart naar de Mohammedaansche wereld « verleiden ». Zijn bekeering zelf was een voornemen naar de heilige Plaatsen ter bedevaart te reizen; van het ziekbed opgestaan gold zijn eerste daad een Mohammedaan (2). En had het alleen van hem afgehangen, in Palestina ware hij gebleven of hij was er tenminste spoedig en voorgoed naar weergekeerd.

God schikte het anders. Toen Ignatius het programma opstelde, dat hij den Paus ter goedkeuring zou voorleggen, kwam door zijn « heimelijke trek » evenwel als allereerste werkkring der Compagnie de zending naar de Turken hem uit de pen gevloeid...

(1) Zie Jezuïetenmissies, April, 1936, blz. 11-15.

(2) Zie t. a. p. blz. 8-10.

IHS ï

Sluiten