Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De moeder ernaast, dood, met opengeschoten buik. 't Heele nest hebben we meegenomen naar onzen abri. — « Dat is nog te jong ! » beweerden de kameraden. « Dat wil nog niet eten. Die krijg je er nooit doorheen ! » En effectief, na vier vijf dagen : allemaal kapot, uitgenomen de mijne : Monsieur Puck. Had ik me daar toch weer even het goeie nummer gekozen ! Met z'n drie broertjes was 't onbegonnen werk geweest : je kreeg er geen lek melk in. Al druppelde je het nog zoo voorzichtig in hun open gewrongen muil. Er in stikken, crepeeren van honger met het voedsel in hun keel !... Maar de mijne, dat was van t begin af een levensfilosoof ! Die had zpo Levensfilosoof meteen het beginsel te pakken : slikken. Een propje linnen in melk gedoopt moest dienst doen als speentje. Toen we dat maar eens in zijn bek hadden gewrongen, jongens, dat had je moeten zien : gedaan ineens met janken en krabben. Hij zoog zich een zaligheid. — « Hij doet het ! » lachten ze zich een aap om me heen. Want bezoek kregen we in onzen abri met die hondenhistorie, 't Werd de attractie van de heele loopgracht. — « Hij doet het ! Hallo, Fik, hou vol ! » En vel heb ik gehouden, niet één dag, maar dagen, niet één week, maar weken : ieder keer opnieuw melk gaan 'zoeken, gaan... pikken op de intendance. Een dagelijksche tocht, loopgrachten ver. En dan urenlang, geduldigaan propje weeken en in zijn muil doppen. Maar Puck zoog dan toch maar, Puck groeide, Puck kefte met den dag om meer !.. En een evènement werd het voor de heele tranchée, toen Puck het voor de eerste maal klaar speelde om met zijn voorste pootjes over den rand van mijn gamelledeksel heen zelf zijn snijtje in de melk te wroeten en

Sluiten