Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het donkerde, reden we lentissimo, een soort van treurmarsch. Katkahi lag nog 40 km. ver en een klein 20 cm. zand bedekte den weg. Geen licht en een tiental rivieren over te steken. En toch reden we maar voort, onze engelbewaarders hadden het ongewoon druk dien avond en ongedeerd landden we aan... niet te Katkahi maar te Tongo.

Ik was doornat, moe en vuil. Daar zat niets anders op dan in Tongo op de missie te vernachten. Den volgenden morgen waren we heel vroeg weer op weg naar Katkahi, waar we aankwamen om nog het einde der solemneele mis bij te wonen, die gezongen werd door een van de nieuwe priesters, bijgestaan door zijn drie medewijdelingen. Vroolijke gezichten, vlaggen en wimpels, lisu ki barai's waar ge ook gaan mocht.

Na het ontbijt begon de receptie. Op een tribune zaten in het midden de vier jonge priesters omringd van hun talrijke familieleden, jong en oud. Daar hadden ook plaats genomen Hoogeerw. Pater Timmerman, P. Dilles, pastoor te Katkahi, met zijn twee onderpastoors P. Daniels en E. H. Campion, E. H. Jul. Kujur, pastoor te Dumbarpat, ondergeteekende en drie seminaristen op vacantie. Het feestprogramma was als volgt :

1. Een lied.

2. Oliezalving.

3. Bekransing.

4. Een woordje uit naam der

parochie.

5. Huldezang.

6. Toespraak uit naam der

schooljongens.

7. Toespraak uit naam van

den katholiekenbond.

8. Meisjeskoor.

9. Toespraak tot den overste

der missie.

10. De twaalf Apostelen. I 1. Geschenken.

12. Dankwoord door een van

de wijdelingen.

13. Krijgsdans.

Zelden heb ik in de missie een feest bijgewoond dat zoo in de puntjes was en zoo ordelijk verliep als deze priesterviering te Katkahi. Alles stond onder de leiding van een schoolmeester, een zekeren Aloïs, gewiekst volksredenaar, gevoelvol zanger, bezield dichter en onberispelijk handhaver der tucht. Zijn fluitje redderde de heele vertooning, zoodat het programma prompt afgewikkeld kwam.

IHS

Sluiten