Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vaten, waarover een huid is gespannen — dreunen onder de gewelven, trekken de bedevaartgangers in eindeiooze rijen langs de zijbeuken dit heiligdom voorbij, met hun bloote voeten over den spiegelglad gepolijsten vloer. In het roode schijnsel van de vetlampjes staart de afgod donker als de nacht naar de menschen, die zich bevend afvragen, of hij hen gunstig zal zijn.

Rondom dit centrale heiligdom zwiert een weelderige galerij met 52 kapellen, die elk zijn gewijd aan een thirtankara, elk met zijn eigen symbool. Hun oogen van juweelen staren als het ware naar het oneindige. Niet alle beelden zijn even oud, evenmin als hun tronen. Verschillende inschriften duiden aan, dat men ze vernieuwd heeft, niet alleen omdat de tijd ze verweerde, maar ook wijl de oorspronkelijke thirtankara's het slachtoffer zijn geworden van Mohammedaansche beeldenstormers. Opvallend is, dat die wit marmeren beelden precies gelijk zijn. Alleen de glazen oogen met de blauwe of donkerroode streepen verschillen.

Vele opschriften herinneren ons er aan, dat die tempels 180.000.000 roepieën hebben gekost.

De terugtocht.

Voor de terugtocht kozen we met opzet een eenzamen weg. Daar kregen we iets anders te zien. De geeselende wind, gewapend met scherp zand, loeit hier door ravijnen en spleten, zwierig als een draaikolk, zoodat gaten van twee, drie meter in omvang, juist oogholten, in de ruwe, blauwe steen zijn uitgehouwen. Daarin hebben Hindoeïstische kluizenaars hun intrek genomen. Mager als vogelverschrikkers, met roode en witte strepen op hun kalen, witten schedel, zien zij er allertreurigst uit. Waarom kijken ze zoo stuursch ? Geen van hen kon ik even kieken, omdat ze, zoodra ze een kodak bespeuren, in de duisternis van hun spelonken terugspringen, als spoken in den nacht. Zoo is de godsdienst van het zonnige Indië : angst voor donkere machten, angst voor de blijheid van het leven.

Boeddhistische graven en lijkverbrandingsplaats nabij Kurseong.

Sluiten