Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

♦ « En zijn grootvader hebt ge zelf nog wel gekend, » zeggen die oude menschen dan. « Die is met den muziekwinkel

begonnen in het huis waar ze nu wonen. Heel in 't klein wel te verstaan. Een gewoon raam, waar er nu een heele vitrien steekt. Enkele trommen en klaroenen, waar er nu van alles ligt : violen, banjo's, harmonica's, wat weet ik al... ».

Waar nu van alles ligt, ja. Een tooverweelde van muziekinstrumenten, groot en klein. De gezellige grombuik van een contrabas in de diepte, violen er naast, glanzend voornaam in het groen van hun open kasten, het glinsterende lawaai daar omheen van heel een koperen fanfare. Op de zijkanten de saamgeplooide rust van harmonica's vol witte toetsen, met boven zich : bengelende banjo's en glimmende mandolines, terwijl heel het voorste middenstuk één bonte wemeling is van fluitjes en fiffertjes allerhande.

Alles kon in die étalage van plaats veranderen — dan weer eens de voorname distinctie van de violen vooraan, dan weer de populaire banjo's of het koperen geweld van slurfen en trompetten : volgens de publieke kooplustigheid van het oogenblik !... Maar één ding veranderde nooit, nooit ofte nimmer : de trom midden voor het raam, de trom op de eereplaats. Zoo maar niet de eerste de beste trom. Een droom van een trom : licht en lenig, blinkend gevat in haar koperen banden, als een officier opgepoetst voor een défilé. Zoo losjes lagen de twee hupsche stokken er op neergevleid dwars over het gespannen vel, dat het leek of de greep van onzichtbare handen ze dansensgereed hield. Zoo zwierig stond de trom zelf half schuins of de druk van een dij ze geheven hield om ze op het eerste teeken voorwaarts te voeren met een roffelenden marsch dwars door ruit en al heen... De trom, altijd die trom op de eereplaats.

Dat was zoo maar niet om het opschrift boven de deur : « In de trom ».

Nee, de musicale voorliefde van het huis zelf lag er in uitgedrukt, geslachtenlang aangekweekt en overgeleverd.

♦ Dat zat immers in de familie Verullen : trommelaars waren het van oudsher met hart en ziel.

Vader Verullen... wie kende vader Verullen niet in het stadje ?

Sluiten