Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hij het ronduit verklaarde, dat »Hij hem verloren had, hem, den zoon der verderfenis." En als Hij hein desniettegenstaande bij het volvoeren van het verraad zoo nadrukkelijk aansprak: » Judas! verraadt gij den Zoon des inenschen met een kus?" denk ik, dat Hij dit deed, om zijn geweten voor te bereiden tot het ontvangen van dien schok, die hel bij het vernemen van 's Heeren veroordeeling gekregen heeft , opdat hij alzoo, in wanhoop stervende, een getuige voor 's Heeren onschuld zijn, en de Voorzienigheid Gods in Hem verheerlijkt worden zou.

IV.

Er schiet nog over als een laatste kenmerk van jezds wijsheid op le merken, hoe Hij menschen zeer onderscheiden in aanleg, vatbaarheid en karakter aan elkander wist le verbinden en tot dezelfde beslemming op te leiden. Er waren vluggen en tragen van geest, weetgierigen en onleerzamen, levendigen en zwaarmoedigen van karakter, en schoon allen, mei uitzondering van één, in liefde lot het goede overeenstemmende, echter, naar het scheen, van aanleg en vorming, gelijk ook vroeger van beroep en levenswijze, le zeer onderscheiden, om zich op zulk eene wijze aan elkander aan te sluilen, dat zij een gezelschap van broeders uitmaakten. Men meene niet, dal deze vereeniging gemakkelijk gemaakt werd door de gemeenschappelijke liefde tot één en denzelfden Meesier, om welken zij zich als om het middenpunt aaneensloten. Meermalen toch zien wij, dat kinderen van dezelfde ouders, ofschoon elk op zijne wijze, den gemcenschappelijken vader en de gemeenschappelijke moeder aanhangende, echter door te

Sluiten