is toegevoegd aan uw favorieten.

Maandblad voor den Nederlandschen landbouwer, 1887, no 12, 1887

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

BETALING DER SUIKERBIETEN VOLGENS GEHALTE.

zou er niet beter aan toe zijn bij ’t verkoopen op gehalte. In ’t algemeen echter zou daardoor het gehalte der bieten beter worden en wij” (de fabrikanten) „den inkoopsprijs kunnen verhoogen; onze landbouwers hebben echter nu nog te hooge gedachten van het gehalte hunner bieten. Een dwaling is het ook, wanneer men meent, dat de kuituur van suikerbieten den grond verarmt. Dein Duitschland en Oostenrijk opgemaakte statistiek leert, dat het productievermogen van den grond aanzienlijk is toegenomen sedert men met die kuituur begonnen is. Een groot bezwaar, dat het verkrijgen van de hoogst mogelijke winst bij de teelt van suikerbieten inden weg staat, is het gebrek aan samenwerking tusschen fabrikant en teelder. (1) Wat geschiedt toch bij ons inden regel ? Agenten van verschillende fabrieken reizen het land af en het loon dat zij verdienen komt natuurlijk ten slotte voor rekening der landbouwers. Daarbij komt, dat zeer dikwijls de op deze wijze gekochte bieten ver moeten worden vervoerd en lang niet altijd aan de het dichtstbij gelegen fabriek worden afgeleverd, waardoor anders veel onkosten voor vervoer konden vermeden worden. Zeldzaam stellen de landbouwers zich rechtstreeks met de fabrikanten in betrekking: door gebrek aan samenspreking onderling, leert noch de fabrikant de belangen en wenschen van den landbouwer kennen noch weet, omgekeerd, de laatste wat door den fabrikant verlangd wordt. De landbouwers spreken liever met de agenten. Green wonder dat de landbouwers ten slotte veel meer onkosten moeten dragen dan noodig is. Overigens moet erkend worden” het is steeds de heer v. E. die hier het woord voert „dat sommige fabrikanten schromelijk misbruik hebben gemaakt van hun recht om het zaad te leveren, dikwijls van eene soort, die voor de meeste grondsoorten in Nederland niet geschikt is. Gemakshalve betaalden zij toch slechts den gewonen prijs voor de 1000 Kg. bieten, niettegenstaande hoog suikergehalte. De oppositie te Wolfaartsdtjk is dan ook zeer goed . verklaarbaar. Echter, koopen op gehalte is niet voldoende: de agenten moeten weg enz. dan kan de inkoopsprijs der bieten zonder bezwaar met 5 pCt. vermeerderd worden bij samenwerking van fabrikant (die de afzonderljjke perceelen inde omstreken van zijne fabriek leert kennen) en de landbouwers. Een geheel verkeerde bepaling in het Wolfaartsdijksche conoeptcontract is verder de 15 pCt. tarra die daarin geëischt wordt. Het maximum moet 10 pCt. (klei die aan de wortels blijft hangen) zijn. Bieten met 15 pCt. tarra kunnen niet voldoende schoon gewassohen worden en van daar de noodzakelijke, strenge bepalingen, die inde laatste jaren hieromtrent gemaakt zijn. Evenmin zijnde opstellers van genoemd concept-contract op don goeden weg als zij voorstellen, de monsters bieten voor het onderzoek 8 dagen vóór het rooien te nemen; in die 8 dagen kan, zooals de ondervinding leert, ten gevolge van weersverandering het suikergehalte soms een paar percent veranderen (t. a. p. inde „Plattelander”). (1) Hier slaat de heer v. R. zeker bijzonder juist de spijker op den kop. lied.

185