is toegevoegd aan uw favorieten.

Maandblad voor den Nederlandschen landbouwer, 1890, no 4, 1890

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

PHOSPHORZURE KALK ALS VEEVOEDER.

meer gewicht, aan den bouw en de voeding van het beenderenstelsel evenveel zorg te wijden. Immers het beenderenstelsel is het fundament van den lichaamsbouw en het grondbeginsel der voedering is zijne voeding. Op het gebied der veeteelt is het beenderenstelsel reeds lang tot zijn recht gekomen. Slechts van goed gebouwde ouders verwacht men eene goede nakomelingschap. De breedte en diepte der borst, eene rechte ruggegraat, een ruim bekken, normale stand der beenen, enz. zijn vóór alles van gewicht voor de goede eigenschappen van het fokdier. Als eerste voorwaarde stelt men echter een normaal beenderenstelsel. Doch de kiem voor eene normale beenvorming, die door goede afstamming, in elk dier afzonderlijk is gelegd, doet het niet alleen. Daarbij behoort eene normale voeding der beenderen, en slechts alleen wanneer er geen gebrek aan beenvormend materiaal in het voedsel is, kan men van eene rationeele voedering spreken. Waar toch zou men vleesch en vet willen aanbrengen, wanneer niet een behoorlijk beenderenstelsel daarvoor den noodigen steun bood. En daarbij is het toch een feit, dat in vele rijkelijk toegemeten voederrantsoenen de eigenlijk beenvormende stof, de phosphorzure kalk, in geringere hoeveelheden aanwezig is, dan voor de beenvorming vereischt wordt. Daarom is de direkte bijmenging van phosphorzure kalk onder het voeder een algemeen gebruik in Duitschland geworden, temeer, daar men inde uit beenderen verkregen gepraecipiteerde, basisch phosphorzure kalk, zooals zij in eene chemische fabriek van de beste kwaliteit vervaardigd wordt, een goedkoopen en voordeeligen beenvormer vindt. Deze phosphorzure kalk is voor alle soorten van vee aan te bevelen, vooral echter voor drachtige zoowel als voor melkgevende dieren en voor jong vee. De drachtige dieren moeten niet alleen hunne eigene beenderen voeden, maar ook voor de ongeborene vrucht een beenderenstelsel vormen. Het melkgevende dier wil vergoeding hebben voor de belangrijke hoeveelheden kalk, die het dagelijks inde melk verliest, en van de melk zelf verlangt men, dat zij rijk aan kalk zij, opdat zij tot goede voeding voor het zuigende dier strekke en een krachtig voeder voor den mensch, vooral voor het kind oplevere. Eene melkkoe die dagelijks 15 liter melk geeft, verliest daarmede het phosphorzuur van 50 gram phosphorzure kalk; daarvoor moet vergoeding verschaft worden, opdat de koe verder goede melk zal kunnen leveren en niet mettertijd te gronde gaan. De jonge dieren eindelijk, die geen moedermelk meer krijgen, hebben een kalkrijk voedsel noodig, omdat daarvan de volmaking der beenderen, de bouw van het dier, inde eerste plaats afhankelijk is. De landhuishoudkundige moet dus on voor waardelijk aan de melkkoeien, aan het jonge vee, aan de schapen, lammeren, fokmerriën, veulens en varkens een toegift van phosphorzure kalk in het voeder geven. Yraagt men nu naar de onkosten der kalkvoedering, zoo moet men aan een volwassen dier, b.v. eene melkkoe, dagelijks 50 gram phosphorzure kalk (in het voeder) geven, dat is, daar 50 kilo ƒ 8.70 kosten, per dag ruim 3/j. cent, of in één jaar /3.15. Deze geringe uitgave zinkt dus in het niet tegenover de groote voordeelen die verkregen worden. Voedert men b.v. een veulen 3 jaar lang ge-

60