is toegevoegd aan je favorieten.

De tuinbouw; officieel orgaan van den Nederlandschen Tuinbouwraad, jrg 2, 1914, no 37, 25-09-1914

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verzenden („to ship”) „in bond”, terwijl de plaatsen, waar men de goederen kan doen inklaren, gewoonlijk „bondstations” worden genoemd. Er zijn ruim honderd z.g. „bondstations”, die officieel heeten: „immediate transportation ports.”

Bij zendingen „in bond” moeten de consulaire facturen in viervoud worden uitgemaakt, die eveneens voor het reeds genoemde bedrag door den consul worden geteekend. Men ontvangt voor zendingen, die in de haven van aankomst worden ingeklaard, van het consulaat ééne factuur terug, welke men opzendt aan den man aan gene zijde van den Oceaan, die de inklaring bezorgt. Voor zendingen „in bond” ontvangt men twee facturen terug, waarvan er een wordt gezonden aan den expediteur in de haven van aankomst, die daar de noodige formaliteiten vervult en voor de doorzending van de goederen zorg draagt, terwijl het tweede exemplaar wordt opgezonden aan dengene, die de zendingen op de plaats van bestemming doet inklaren.

In de haven van aankomst belast zich met de inklaring en doorzending van zendingen „in bond” gewoonlijk een expediteur, maar ook spoorwegmaatschappijen en stoomvaartlijnen nemen die zorg op zich. Het komt n.l. voor, dat men voor groote zendingen van de betrokken stoomvaartlijn een directe doorvracht voor het binnenland krijgt, via sporen of andere stoomvaartlijnen over rivieren en meren of over zee. Men moet natuurlijk goed weten, aan wien de factuur te zenden is, opdat oponthoud in de haven van aankomst niet kan plaats hebben.

Wanneer er geschillen ontstaan omtrent de toepassing van het tarief van invoerrechten, dan wordt onder protest betaald. Dit protest, dat schriftelijk wordt ingediend, komt binnen enkele weken in behandeling voor eene bijzondere rechtbank in het „custom-house”, waarbij men gewoonlijk op initiatief van hem, die geprotesteerd heeft, begint met eene z.g. „hearing”, waar de protesteerende partij door vakmenschen laat getuigen, dat hare opvatting de juiste is. De Regeering brengt echter gewoonlijk ook zulke getuigen, die verklaringen afleggen, die meer in den geest van den betrokken ambtenaar zijn. Op deze getuigenissen doet de rechter uitspraak, waarvan men evenwel nog in hooger beroep kan gaan.

Alle spoorwegen in Amerika bezitten vele z.g. „refrigerator cars”, wagens met dubbele wanden, eigenlijk koelwagens, die gewoonlijk gebruikt worden voor het vervoer van vleesch en andere snel bedervende artikelen. Deze wagens laten door de dubbele wanden ook niet spoedig de koude doordringen, zoodat het zaak is zendingen, die zeer laat in het najaar of zeer vroeg in het voorjaar aankomen, en die verder westwaarts moeten, zooveel mogelijk in dergelijke wagens verder te doen vervoeren.

De stoomvaartlijnen, die veel planten vervoeren, zooals de Holland-Amerika lijn, weten zeer goed welk gedeelte van het schip het meest geschikt is voor het vervoer van zulke artikelen. Een ideaal plaats aan boord is steeds het voorste ruim. Ver verwi,jderd van de machines, ketels en keukens, en vóór deze gelegen, is het vrijwel onmogelijk, dat warmte of onreine lucht daar

binnen treden. Pet is niet noodig dergelijke maatschappijen te adviseeren betreffende het stuwen van plantenzendingen, wat wél gewenscht is bij lijnen, die slechts af en toe planten vervoeren.

Gedurende de laatste jaren heeft men, niet bij wijze van proef, maar gesteund door ondervinding, meermalen enkele artikelen vervoerd in ruimten, waarin de tempe ratuur beneden het vriespunt wordt gehouden, z.g. „coolrooms”, b.v. Convallaria’s (bloeineuzen), die daardoor niet alleen niet kunnen uitloopen, maar die daarin tevens voor een direct forceeren worden voorbereid. Dit beginsel is ook reeds in toepassing gebracht door vroeg te forceeren planten vooraf in koelpakhuizen op te slaan. De groote passagiersbooten hebben deze koelruimten' voor het conserveeren van levensmiddelen, maar tegenwoordig zijn er ook vele schepen in de vaart tusschen Europa en Amerika, die groote koelruimten bezitten voor het vervoeren van bier en vleesch (b.v. de Hamburg-Amerika lijn, die Duitsch bier heen en Amerikaansch vleesch terug vervoert). Het spreekt evenwel vanzelf, dat de vrachtprijs voor het vervoer in koelruimten beduidend hooger is dan die voor gewoon vervoer.

We herinneren er hier ten slotte nog aan, dat postpakketten met planten niet ingevoerd mogen worden en dat ook sedert den 21sten Mei 1913 de invoer van alle vijfnaaldige Pinus-soorten geheel verboden is.

Verbetering.

De laatste regel van „Expeditie-voorschriften” in No. 36 luidt: „De invoer van kruisbessenstruiken is verboden”.

Daaraan moet worden toegevoegd : Dit geldt evenzeer vooT ctcdbessen, indien voor den invoer hiervan niet vooraf vergunning is aangevraagd big en verkregen van de „Board of Agriculture andFisheries” {„American Gooseberry Mildeio Order of 1911”).

Uit Buitenlandsche Vakbladen.

Bollenhandel.

„The Florists’ Exchange” van 5 September 1.1. schrijft onder het hoofd „Seed Trade Report” 0.a.:

„In eene advertentie in een zusterblad van de vorige week wordt eene groote prijsvermindering van Hollandsche bloembollen bekend gemaakt. Maar om die bollen tegen den genoteerden prijs te bekomen, moet men geld vooruit zenden en alle risico op zich nemen. Één zin in deze advertentie, die een valsche snaar raakt, luidt als volgt. „Deze bollen waren alle gereserveerd voor onze (handels)- vrienden in Engeland en Duitschland, zoodat gij nimmer zulke prachtige waar tegen zoo lagen prijs kunt koopen”.

Dit ziet er uit als eene toestemming der adverteerende firma, dat de bollen, waarmee zij tot dusverre onzen handel begunstigde, niet gelijk waren aan die, welkeizij voor de twee genoemde landen reserveerde”.

De redactie van hetzelfde blad schrijft in een artikel over hetzelfde onderwerp onder het hoofd „The Dumping of Foreign Stock” nog over het in Amerika opruimen van „surplus stock” tegen veel geringer bedragen dan opruimingsprijzen, om vervolgens te komen op dezelfde advertentie, waarvan boven sprake is.