is toegevoegd aan uw favorieten.

Utrechtsche studenten almanak voor ..., 1854, 1854

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Spreker zag met hem terug op zijn afgelegd levenspad, herinnerde hem hoe hij op jeugdigen leeftijd, in een hagchelijk tijdstip, toen het vijandelijk vuur en het vijandelijk zwaard onze kusten aantaste, reeds zijne diensten aanbood tot heil der lijdende menschheid. Hoe slechts een tiental jaren behoefden voorbij te gaan, om hem tot de professorale waardigheid te zien opklimmen, die hij eerst te Harderwijk en later te Utrecht met zoo veel roem had bekleed. Hoeveel dankbaarheid het Vaderland hem verschuldigd was, die zoo vele mannen had gevormd, welke nu tot sieraad zijn van onze Hoogescholen, mannen waarop de meeste steden en dorpen roem dragen, mannen die beter te zijner eere spraken, dan de sierlijkste lofrede, welke kon worden uitgesproken.

Maar spreker herinnerde hem ook aan den levensmiddag, die voor hem zoo duister was, toen eene trouwe gade hem door den dood ontviel en twee zonen en eene dochter, in den bloeitijd huns levens, hem werden ontnomen. Hij kon niet zwijgen van den zoon, die den vader op zijde streefde en zijn kroon en zijn staf en zijn sieraad was, van hem, dien h'y zoo gaarne, de oogen met tranen van dankbaarheid gevuld, had zien vestigen op den vader in deze zoo plegtige en belangrijke ure.

Ten slotte bood Spreker hem het geschenk aan, met de volgende woorden: «Hartelijk geliefde vriend! Wij wenschen in uwe vriendelijke woning een gedenkteeken