Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

strijd geroemd werd als het middelpunt der Katholieke Kerk in Duitschland?

In het jaar 940 riep Otto de Groote zijn broeder Bruno ten hove. Dertien jaren bekleedde deze de booge betrekking van aartskapelaan en bracht orde in bet rijksbestuur. Terwijl Otto met reuzenvuist aan Europa een nieuwe gedaante gaf, bestuurde en leidde hem de zachte en minzame Bruno. Hij nam deel aan alle rijksvergaderingen en genoot bet onbeperkt vertrouwen zijns machtigen broeders. Zoo innig was de band tusscben ben beiden, dat Ruotger *) met diepe smart verklaarde: „De vereeniging des roemrijken keizers met zijn onvergelijkelijk liefdevollen broeder, die in zijn willen en werken God alleen beoogde; dit vereenigde streven naar al hetgeen strekte tot nut en welzijn des rijks; deze blijde samenleving kon enkel de wreede, verschrikkelijke en nietswaardige dood verstoren.” Bruno en zijn broeder Otto richten bun bovenmensebelijke werkkracht naar hetzelfde doel: den roem van kerk en staat. Deze vergroot zijne heerschappij, gene bevordert door gestage werkzaamheid de welvaart, den bloei van vaderland en Kerk, die bij liefheeft als den appel van zijn oog.

Nochtans vergeet Bruno als eerste minister van een wereldrijk wetenschap en letteroefening niet. Zijn eerste zorg was, de „Scbola Palatina,” die in Gbarlemagnes dagen zoo heerlijke vruchten droeg, doch sedert Karei den Dikken in een staat van kwijning verkeerde, te doen herleven. Zelf voltooide bij de studie zijner jeugd en wist eiken dag eenige uren af

') Vita Brunonis, Pertz, Mon. Germ. Script IV, cap. 40—42. Migne Tom. 134, col. 945.

Sluiten