Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

waar de zonen der aanzienlijksten voor hooge rijksbetrekkingen werden opgeleid. Het behoeft niet gezegd, dat onze Ansfried, de toekomstige graaf en krijgsman het onderwijs der laatste afdeeling genoot ’).

Naar alle waarschijnlijkheid vertoefde de H. Ansfried in de kathedraalschool van Bruno tot het najaar van 961, toen hij met Otto den Groeten als zwaarddrager naar Italië toog. Sommigen willen dat hij reeds vroeger naar de wapenen greep, om aartsbisschop Bruno te verdedigen, die tevens hertog van Lotharingen was. De tijdgenooten melden daarvan niets. Welk een invloed moet de tocht naar Rome en vooral de gestadige omgang met een man als Otto geoefend hebben op de vorming des Heiligen! „Des keizers vroomheid was beroemd, zegt Widukind van Corvey ’); hij was de standvastigste der menschen; vrijgevig en opgeruimd, wanneer hij het verpletterende zijner koninklijke majesteit niet behoefde. Hij sliep weinig en sprak aanhoudend in zijn slaap, zoodat men hem altijd wakker geloofde. Ben uitnemend vriend voor zijne vrienden, hleef hij altijd getrouw, weigerde hun niets, en nam hunne verdediging op zich, wanneer zij om zijnentwille waren aangeklaagd. Zijn weetgierigheid was groot. Hij sprak Latijn en Slaafsch, doch zelden, want hij beminde het Duitsch. Een ijverig jager en groot minnaar van het schaakspel hleef hij tot het einde zijns levens. Hij beoefende de rijkunst met al de

*) Thietmar zegt uitdrukkelijk: «Strenuo domino Brunorii, Archiepiscopo Agrippinensi, traditur ad res militares.)')

2) WoUers, Notice historique sur Vancien chapitre impérial de chanoinesses de Thorn, p. 7.

2) Widukindi Corv. Res gestae Saxonicae, ed. Waitz, Monumenla Germ. Script. 111, lib. 2, cap. 36.

Sluiten