Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

magistraat een publicatie uit „datter voortaen geen twee Oatholycken naest elkander (souden) mogen wonen”. *)

De maatregel is niet lang in werking gebleven. Twee jaar later kwamen de Munstersche troepen in de stad en werd de katholieke godsdienst in volle vrijheid hersteld. Toen de Munstersche troepen aftrokken, was deze tyrannieke resolutie in het vergeethoek geraakt en ging de stormwind der vervolging zachtjes aan liggen.

Doch zoolang de maatregel van kracht was, wist de nood een uitweg te vinden. Het middel lag in zekeren zin voor de hand. Reeds des tijds begrepen de overal opgejaagde „papisten”, dat tegenover een gemeenschappelijken verdrukker een aaneensluiting der verdrukten, zij mogen dan feitelijk nog zoo heterogeen wezen, een eisch van zelfbehoud eerder dan een monsterverbond dient genoemd te worden. Het verbond werd wel niet vormelijk aangegaan, doch in de practijk schijnen de katholieken en de protestantsche „dissenters”, die evenals de papisten door de overheerschende Calvinisten vogelvrij waren verklaard, elkander hij het houden hunner vergaderingen over en weer geholpen te hebben. Het in de Spiegelsteeg gelegen huis van pastoor Wayer had door een verborgen doorgang gemeenschap met het huis van den Mennonist Steenhuysen, en uit

Deze draconisehe maatregel levert ons eene passende illustratie voor het iïlctïidhoeh'& van Groen van Prinsterer, waar deze I no. 87 beweert: «Niets heeft meer de begeerte, om zooveel mogelijk verdraagzaam te wezen, getoond dan de handelwijs (der regeering) jegens de Röomschgezinden». Vergelijk ook Dr. Knuttel: De toestand der Nederl. Katholieken etc. I 133; Bijdragen Bisd. Haarlem VII 74—75.

Sluiten